| 1 | Omnis qui secundum Deum sapiens est beatus est. Beata vita cognitio divinitatis est. Cognitio divinitatis virtus boni operis est. Virtus boni operis fructus aeternitatis est. |
| 2 | [ CAP. I. N. 2. Ieremias, X: Stultus factus est omnis homo a scientia; in Editione Vulgata non est sua, neque apud Septuagint.: Ἐμωράνθη πᾶς ἄνθρωπος ἀπὸ γνώσεως. Verum apud Hebraeos est a scientia sua, et ita vertit divus Hieronym., Ierem. X, quamvis cap. 51, a scientia tantum. LOAISA. ] Qui secundum saeculum sapiens est, secundum Deum stultus est. Unde et propheta: Stultus, inquit, factus est omnis homo a scientia sua [Ierem. |
| 3 | [ 3. Ex divo Gregor., fere ad verbum, haec sententia et sequens lib. XVIII Moral., cap. 25. LOAISA. ] Primum est scientiae studium quaerere Deum, deinde honestatem vitae cum innocentiae opere. |
| 4 | [ 4. Locus est Eccle. XXXVIII, ubi in Editione Vulgata sic est: Sapientia scribae in tempore vacuitatis, et qui minoratur actu sapientiam percipiet. Dictio scribae non est verbum imperandi, sed genitivus, ut constat ex Graecis: Σοφία γραμματέος ἐν εὐκαιρίᾳ σχολῆς. Et Complut. Editio ita habet: Sapientia scribae in opportunitate otii, scilicet consistit, aut comparatur. Sunt qui sapientiam legant, et tunc scribae est nominativus, ita ut sit sensus: scribae, hoc est, legis doctores, sapientiam percipient in tempore quo vacui et liberi sunt ab operibus servilibus et illiberalibus, totos se veritatis speculationi tradentes. Sed haec interpretatio, licet a doctis probetur, Graecae Editioni non convenit. Isidorus locum desumpsit ex divo Gregor., lib. XVIII Moral., cap. 25: Nullus quippe, inquit, eam plane recipiet, nisi qui ab omni se abstrahere actionum carnalium fluctuatione contendit; unde et alias dicitur: Sapientia scribae in tempore otii, et qui minoratur actu, ipse percipiet eam. LOAISA. ] Nullus sapientiam Dei plene recipit, nisi qui se ab omni abstrahere actionum cura contendit. Unde et scriptum est: Sapientia scribae in tempore otii, et qui minoratur actu, ipse percipiet eam [Eccli. |
| 5 | Non ad parvae intelligentiae arcem pervenit, qui scit secreta Dei se penetrare non posse. Tunc autem Deum recte cognoscitur, quando eum perfecte scire nos denegamus. |
| 6 | Interdum quaedam nescire convenit. Nullus autem in culpa maior est quam ille qui Deum nescit. |
| 7 | Investigationem veri multorum est quaerere, sed paucorum est invenire. Ea autem quae supra hominis intelligentiam sunt, scrutanda non sunt. Quidquid supra hominis intellectum est quaerendum non est. Consilio autem divino reservandum est, ut hoc credatur esse iustitia, quod divinae placuerit voluntati. Non enim poterit esse iniustum quod iusto complacet iudici. |
| 8 | Omnis sapientia ex scientia et opinatione consistit. Melior est autem ex scientia veniens quam ex opinatione sententia. Nam illa vera est, ista dubia. |
| 9 | [ 9. Sensum de Scriptura sumit, et non verba. Locus est Lucae XII: Ille autem servus, etc. LOAISA. Ibid. Peccatum est. Al., peccatum est illi. AREV. ] Ad maioris culpae cumulum pertinet scire quemquam quod sequi debeat, et sequi nolle quod sciat. Unde et Dominus: Servus, inquit, sciens voluntatem Domini sui, et non faciens, digne plagis vapulabit multis [Luc. |
| 10 | Simplicitatem cum ignavia vocari stultitiam, simplicitatem vero cum prudentia vocari sapientiam. |
| 11 | Utile est multa scire et recte vivere. Quod si utrumque non valemus, melius est ut bene vivendi studium quam multa sciendi sequamur. |
| 12 | Non pertinere ad beatitudinem consequendam scientiam rerum, nec esse beatum multa scire, sed esse magnum beate vivere. |
| 13 | [ 13. Prodesse omnem. Al., prodest homini. AREV. ] Nihil prodesse omnem scire prudentiam cum ignorantia Dei, et nihil obesse scientibus Deum ignorantiam mundi. Perfecte autem scit, qui potius Deum et ista non pro se, sed pro Deo scit. |
| 14 | Nihil obesse cuiquam si per simplicitatem anquam de elementis indigne sentiat, dummodo de Deo vera pronuntiet. Nam quamvis de incorporeis corporeisque naturis nequeat quisque disputare, beatum tamen illum facit vita recta cum fide. |