1 Figurae accentuum decem sunt, quae a grammaticis pro verborum distinctionibus adponuntur. Ὀξεῖα, id est acutus accentus, linea a sinistra parte in dexteram partem sursum ducta, fit ita: ´.2 βαρεῖα, id est gravis, linea a summo sinistrae in dexteram deposita, fit ita: `. 3 Περισπωμένη, id est circumflexus, linea de acuto et gravi facta, exprimitur ita: ^. 4 Μακρός, id est longa, virgula, iacens est ita: _. 5 Βραχύς, id est brevis, pars est circuli inferior, iacens ita:
. 6 Ὑφέν, id est coniunctio, quia duo verba conectit, subiecta virgula versui circumflexa, fit ita: 
. 7 Diastole, id est distinctio, quae e contrario separat, dextra pars circuli supposita versui, fit ita: 
. 8 Apostrophus pars item circuli dextra et ad summam litteram adposita, fit ita: 
, qua nota deesse ostenditur in sermone ultima vocalis, ut 'tribunal' pro 'tribunale'. 9 Δασεῖα, quod interpretatur aspiratio, id est ubi H littera poni debet, tali figura notatur: 
. 10 ψιλή, quod interpretatur siccitas, sive purum, id est, ubi H littera esse non debet, tali nota ostenditur: 
. 11 Quorum duorum accentuum figuram Latini ex ipsa littera aspirationis fecerunt. Unde si coniungas has, fecisti eandem aspirationis notam. Rursus si medium eius apicem scindis, δασεῖαν et ψιλήν facis.