Isidorus, Epistolae, 12, 13.
| 1 | Obsequio autem meae servitutis dependo iura salutis, et quaeso pietatem sanctissimae vestrae potestatis, ut pro me orare digneris; quatenus quotidie fluctuantem animam in malis tuo intercessu lucreris, et ad portum tranquillitatis aeternae deducas, erutam a miseriis et a scandalis. |
| 2 | Dulce mihi fuit diu ad te loqui, quasi coram positus vultum viderem tuae faciei. |
| 3 | Ideo nec verbositatem cavi, et temeritatem fortassis incurri. |
| 4 | Sed aut hoc aut aliud agere debui, tantum ut quod noluisti per humilitatem saltem tribuas per tumultuantem improbitatem. |