Isidorus, Epistolae, 12, 4.
| 1 | Hinc et ego scienti tua ingero, nec styli iactatione novi aliquid suggerere insipiens perfecto praesumo. |
| 2 | Nec tamen erubesco imperitus disertissimo loqui, apostolici memor praecepti, quo praeciperis libenter sufferre insipientem. |
| 3 | Quamobrem accipe clamores calumniae. |
| 4 | Cur rogo talentorum distributionem et cibariorum dispensationem tibi creditam hucusque retentas? Iam solve manum, impertire familiis, ne inopia pereant famis. |
| 5 | Nosti quid creditor veniens reposcat a te. |
| 6 | Non minuetur tibi quidquid dederis nobis. |
| 7 | Memor esto parvis panibus multitudinem satiatam, et superasse reliquias fragmentorum magnitudine panum. |