| 1 | Solet repleri laetitia homo interior ac spiritualis, cum inquisitione fungitur amantis. |
| 2 | Ob id velle meum est, mi domine reverentissime, nisi culparum maceria mearum obsistat, et benigne te inquisitionem meam amplecti, et querelarum calumniam patienter accipere. |
| 3 | Utrumque enim ago, et officium inquisitionis persolvo, et tibi contra te causarum mearum necessitates dirigo, quod ut benignissime tuo auditui admittas, in ingressu huius dictationis portaque prostratus, peto a culmine vestri apostolatus; et quanquam vacillet calumniae obiectio, ubi lacrymarum est intercessio, cum lacrymae non sint signa calumniae, tamen sint, opto, et lacrymabiles calumniae, et calumniabiles lacrymae. |
| 4 | Sed utrumque pro licentiosa amoris praesumptione, non autem pro arrogantiae temeritate. |
| 5 | Sed iam causam exordiar. |