Isidorus, Epistolae, 5, 2.
| 1 | Melius est illi ut temporaliter iudicetur a vobis, quam aeterno damnetur iudicio. |
| 2 | Levior est illi praesentis temporis ignominia, quam futura gehennae tormenta. |
| 3 | Sciat enim se amisisse nomen, et officium sacerdotis, qui meritum perdidit sanctitatis. |
| 4 | Quapropter iudicii vestri decreto poenitentiae perpetua flagitia perpetrata lamentatione deploret; plangat sacerdotii cultum, quem male vivendo perdidit; lugeat animae suae statum, quem tanto putredinis coeno coinquinavit; fortasse porriget illi manum quandoque Spiritus sanctus, ut per dignam satisfactionem mereatur peccatorum remissionem. |
| 5 | Pro me quoque deprecor, sanctissimi sacerdotes, ut pietatem divinam exorare dignemini, ut immemor malorum meorum, quibus et ipse collapsus sum, a peccatorum vinculo, quibus huc usque sum colligatus, dissolvat, et fructum indulgentiae vestris meritis tribuat. |