Isidorus, Epistolae, 4, 7.
| 1 | In angelo Ecclesiae praepositum utique, id est, sacerdotem ostendit, iuxta Malachiam, qui dicit: Labia sacerdotis custodiunt scientiam, et lex requiritur ex ore eius, quia angelus Domini exarcituum est (Malach. II, 7). |
| 2 | Praepositus ergo lapsus in vitium per evangelistam monetur, ut memor sit unde ceciderit, et agat poenitentiam, et prima opera faciat, ut non moveatur candelabrum eius. |
| 3 | 8. Nam candelabrum doctrina sacerdotalis, vel honor potestatis, quem gestat, intelligitur, iuxta quod scriptum est apud Samuelem in damnationem Heli: Oculi eius caligaverant, nec poterant videre lucernam Dei, antequam exstingueretur (I Reg. III, 2); lucerna quippe Dei fuerat, quod dignitate sacerdotali pollens, iustitiae claritate fulgebat; exstinctam propheta asserit, dum ob scelera filiorum sacerdotii potestatem meritorumque lumen amisit. |
| 4 | Candelabrum ergo, sive lucerna sacerdotis (quae intelliguntur charismata honoris) tunc penitus iuxta Ioannem exstinguitur, vel movetur, quando post delicti casum, neglecta poenitentia, admissa scelera non deflentur. |