Isidorus, De ecclesiasticis officiis, 2, 17, 2.
| 1 | Sit Ninivitae, et alii multi peccata sua confessi sunt, et poenitentiam egerunt, displicuerunt sibi quales fuerint, et quales per Deum facti sunt illi placuerunt (Ionae III). |
| 2 | Est autem poenitentia medicamentum vulneris, spes salutis, per quam peccatores salvantur, per quam ad misericordiam Deus provocatur, quae non tempore pensatur, sed profunditate luctus et lacrymarum. |
| 3 | Poenitentia nomen sumpsit a poena, qua anima cruciatur et caro mortificatur. |