Isidorus, De ecclesiasticis officiis, 2, 8, 4.
| 1 | Nam sicut in sacerdote consecratio, ita in ministro dispensatio sacramenti est, illi orare, huic psallere mandatur; ille oblata sanctificat, hic sanctificata dispensat. |
| 2 | Ipsis etiam sacerdotibus propter praesumptionem non licet de mensa Domini tollere calicem, nisi eis traditus fuerit a diacono. |
| 3 | Levitae inferunt oblationes in altari, levitae componunt mensam Domini, levitae operiunt arcam Testamenti. |
| 4 | Non enim omnes vident alta mysteriorum, quae operiuntur a Levitis, ne videant qui videre non debent, et sumant qui servare non possunt; quique propterea altario albis induti assistunt, ut coelestem vitam habeant, candidique ad hostias immaculatique accedant, mundi scilicet corpore, et incorrupti pudore. |
| 5 | 5. Tales enim decet Dominum habere ministros, qui nullo carnis corrumpantur contagio, sed potius eminentia castitatis splendeant. |
| 6 | Quales enim diaconi ordinentur, apostolus Paulus plenissime scribit ad Timotheum. |
| 7 | Nam cum praemisisset de sacerdotum electione, continuo subiecit: Diaconi similiter irreprehensibiles, hoc est, sine macula, sicut episcopi; pudici utique, id est, a libidine continentes; non bilingues, scilicet ne conturbent habentes pacem; non multo vino dediti, quia ubi ebrietas, ibi libido dominatur et furor; non turpe lucrum sectantes, ne de coelesti mysterio lucra terrena sectentur. |
| 8 | Est quoque et turpis lucri appetitio, plus de praesentibus quam de futuris cogitare. |
| 9 | Post haec subiecit: Hi autem probentur primum, et sic ministrent, nullum crimen habentes (I Tim. III). |
| 10 | Utique sicut episcopi, sic et isti ante ordinationem probari debent, si digni sunt, et postea sic ministrent. |