| 1 | Protoplastus totius humani generis parens mirabiliter a Deo de limo terrae creatus, et in paradisi felicitate collocatus, quia, male suadente uxoris consilio, acquievit et interdictae arboris fructum comedit, non solum ipse divini praecepti praevaricator exstitit, verum etiam in nos, qui ex illius peccati traduce nascimur, suae praevaricationis noxam, et iustae damnationis poenam transfudit. |
| 2 | Liquet enim quia, illo praevaricante, nos etiam cum illo pactum Domini praevaricati sumus; unde ait Psalmista: Praevaricatores reputavi omnes peccatores terrae [Psal. 118, 119]. Et Apostolus: Per unum, inquit, hominem peccatum intravit in mundum, et per peccatum mors: ita et in omnes homines pertransiit, in quo omnes peccaverunt [Rom. 5, 12]. Ecce qualem haereditatem idem parens noster, cui peccanti dictum est: Terra es, et in terram ibis [Genes. 3, 19], nobis dimisit; pro patria, scilicet, exsilium; pro felicitate miseriam, pro gloria ignobilitatem, et pro immortalitate inflixit nobis corporis et animae mortem. Valde namque cum diabolo miserabile fecit commercium. Diabolus per superbiam de angelica dignitate in apostasiam lapsus, cuius invidia mors intravit in orbem terrarum [Rom. 5, 12], felicitati eius invidens promisit ei divinitatem, et ademit immortalitatem, et de habitatore paradisi fecit exsulem mundi: et non solum eum, sed etiam suam stirpem suo exitiabili subiugavit imperio; in quo eatenus miserabiliter et exitiabiliter detentus est, donec ille Samaritanus, Dominus videlicet noster Iesus Christus, iter faciens misericordia motus, appropinquans, vulnera eius alligans, vinum et oleum infundens, eumque in iumentum suum imponens, in stabulum duxerit, altera die stabulario duos denarios ad saucium sanandum protulerit; et id quod supra erogasset rediens se rediturum promiserit [Luc. 10, 33]. Scribit itaque Augustinus in libro Sermonum ad populum: «Lapsus invidit stanti, eumque deiecit, sed Christus descendens iacentem erexit.» Scribit etiam in libro Enchiridion (Cap. XXXIII): «Tenebatur autem iusta damnatione genus humanum, et omnes erant filii irae. De qua ira scriptum est: Quoniam omnes dies nostri defecerunt, et in ira tua defecimus. Anni nostri sicut aranea meditabuntur [Psal. 89, 9]. De qua ira dicit etiam Iob: Homo natus ex muliere, brevis vitae et plenus irae [Iob. 14, 1]. De qua ira dicit Dominus Iesus Christus: Qui credit in Filium Dei, habet vitam aeternam; qui autem non credit in Filio, non vita, sed ira Dei manet super eum [Ioan. 3, 36]; non ait veniet, sed manet; cum ea quippe omnis homo nascitur: propter quod dicit Apostolus: Fuimus et nos natura filii irae, sicut et caeteri [Ephes. 2, 3]. In hac quippe cum essent homines per originale peccatum, tanto gravius et perniciosius, quanto maiora vel plura insuper addiderunt, necessarius erat mediator, hoc est reconciliator, qui hanc iram (cuius erant umbrae omnia sacrificia legis et prophetarum) oblatione placaret [Hebr. 8, 6, et IX, 11]. Unde dicit Apostolus: Si enim cum inimici essemus, reconciliati sumus Deo per mortem Filii eius: multo magis nunc reconciliati in sanguine eius, salvi erimus ab ira per ipsum [Rom. 5, 10]. |
| 3 | Scribit etiam Prosper : «In Adam omnia bona quae potuimus habere, perdidimus; in Christo etiam maiora, et sine fine habenda recepturi sumus, si perseverantes eius vestigia teneamus. Adam nos obnoxiavit malis omnibus per propriam culpam, a quibus nos liberavit adventus Christi per gratiam. Ille in nos culpam suam transmisit ac poenam; hic qui culpam nostram suscipere, ut pote conceptus et natus sine peccato non potuit, de susceptione poenae nostrae culpam nostram simul abolevit et poenam; et ut totum dicam, Adam eripuit nobis paradisum, Christus donavit et coelum.» Patet igitur quia idem originale peccatum, quo genus humanum damnabiliter obstringebatur, non poterat solvi ac dilui, nisi per eumdem mediatorem Dei et hominum hominem Iesum Christum: nec aliter per ipsum liberari oportebat, nisi sicut verus homo, verus esset et Deus. Manifestum est ergo quod per gratiam Redemptoris nostri Iesu Christi simus salvati; et per indebitam eius mortem, quamvis a morte communi non immunes, a debita tamen et perpetua erepti morte, et de filiis tenebrarum filii lucis, et de vasis irae vasa simus misericordiae effecti. |