Ioannes Saresberiensis, Epistulae, EPISTULA CCX.AD HENRICUM BAIOCENSEM EPISCOPUM. [A. D. 1167.]
| 1 | Episcopo Baiocensi HENRICO, IOANNES Saresboriensis. |
| 2 | Audio, Pater, et gaudeo, quod pro merito vobis universa succedunt: et qui decanorum nomen et ordinem, dum licuit, honorastis, nunc vestrarum splendore virtutum in terra aliena usque ad multorum invidiam pontificis illustratis officium. Quod quidem tanto salubrius ad conscientiam, tanto gloriosius est ad famam, quanto rarior invenitur ovium pastor, aut qui in Ecclesia Dei ministerium suum studeat honorare, in tanto fastu et numero nomine tenus illustrium sacerdotum. |
| 3 | Iam enim, ut Deus pridem in propheta conquestus est: Sacerdotes non dixerunt, ubi est Dominus? et tenentes legem, iustitiam nescierunt [Ier. II]. Unde et iustum est ut eminentia vestra honoretur et diligatur etiam ab his qui exigentibus meritis nostris sacerdotium praesens videntur habere contemptui, et legem Dei, quae solvi non potest, evacuare nituntur. Licet enim Aegyptii pastores ovium detestentur, et Samaritani temporis nostri non coutantur his qui verbum Dei publice confitentur: tamen et Ioseph invenit gratiam in Aegypto, et apud Assyrios claruit Daniel, et praerogativa meritorum etiam regnante Achab Eliam fecit insignem. Non est ergo mirum, si apud principem Christianum et officiales eius suum virtus reperit locum, et si diligitur ab hominibus quem divina gratia constat esse perfusum; sicut unguentum a capite Christo in Ecclesiae defluxit barbam, et inde in oram vestimenti derivatur, ut pro divinae dispensationis decreto, et meritorum gratia quemlibet irriget electorum. |
| 4 | Utinam, dilectissime domine, de hac plenitudine vestra aliquid accipiamus et nos, et agonizanti Ecclesiae prosit, quod in conspectu domini regis gratiam invenistis. Quae sit enim conditio nostra non expedit replicare, cum vobis, et de causa vestra plenius constet, et immerita poena. Sed consilium salubre ad conscientiam, et honestum ad famam a vobis impetrare operosum est, et prece dignum. |
| 5 | Quamvis enim mihi adsint subsidia temporalium, Deo propitio, non modo ad necessitatem, sed ad gloriam: tamen quatenus salva integritate conscientiae et honestate famae licuerit, paratus sum iuxta consilium vestrum domini regis gratiam promereri, nihil enim spondeo contra Deum, aut si unquam tentavero, meos conatus pietas eius impediat, Valete. |