| 2 | Charitatis fraternae compassio nos admonet, pro venerabili fratre nostro Willelmo Norwicensi episcopo vestrae maiestati supplicare, ut vexationibus et iniuriis quas ei Wachelinus archidiaconus incessanter continuat, finem debitum imponi praecipiatis. Quod quam necesse sit, vestrae sinceritati innotescere procuravimus, iniquitatis odio et abominatione scandali potius, quam aliquo personarum intuitu. |
| 3 | Factum est siquidem Londoniis nuper cum conventum celebraremus, exigentibus quibusdam necessitatibus, iam dictus episcopus venerabilem fratrem nostrum Londoniensem episcopum, cui videlicet, et Wigorniensi episcopo cognitionem accusationis, qua Wachelinus impetitur, delegastis, miserabili admodum supplicatione convenit, ut saltem ea die, quae ei tunc tertia fuerat peremptoria constituta, post multas, et multorum bonorum virorum vexationes eius admitteret probationes, quod iam dicto archidiacono iuxta mandati vestri formam ablata restituisset, vel iustitiam exhibuisset, nisi in omnibus per ipsum Wachelinum stetisset. Produxitque in medium copiam virorum religiosorum, abbatum, archidiaconorum, priorum et clericorum, eorum testimonio, quod allegaverat, probaturus. Processerunt et alii quamplures illaesae opinionis viri, qui amore iustitiae, et ad confusionem iniquitatis dicebant se paratos esse probare, quod saepedictum archidiaconum audierant, offerente episcopo remissionem omnium restitutionum quas reposcebat, et insuper de proprio LX marcas argenti, ea conditione ut ei absolutionem criminum suorum idem episcopus impetraret, et episcopum repudiasse, partim quia non poterat, partim ne videri posset pro tantorum criminum redemptione marcas recepisse. In quibus cum universi, tam clerici quam laici, supra modum scandalizarentur, dissimulare non potuit nec voluit dominus Lond. |
| 4 | praedictas probationes tunc tertio productas fuisse, sed Wachel. nulla trium citationum peremptoriarum apparuisse: et adiecit quod sine Wigornensi episcopo, cui condelegata erat causae cognitio, et non apparebat, die condicto nihil decernere poterat, vel debebat. Sit itaque vestrae discretionis in brevi, si placet, saepedicti archidiaconi subterfugiis, in quibus confidit, obviare, et vexationibus tandiu afflicti episcopi, pacis remedio subvenire. |