Ioannes Saresberiensis, Epistulae, EPISTULA XCVII.AD EUMDEM. [A. D. 1157.]
| 1 | In adventu nuntii vestri ad nos serenissimi domini nostri regis Anglorum, qui ad Alpinos et sub-Alpinos Britones profectus est expugnandos, expeditio nos tenebat occupatos quidem totius regni negotiis, sed praecipue sollicitos in custodia illustris reginae Anglorum et liberorum domini regis, qui commissi sunt fidei domini Cantuariensis, a cuius ego latere non recedo: inde utique ut eminentiam vestram nec per nuntium meum tam cito potuerim visitare. |
| 2 | Caeterum quid doloris et moeroris animae meae nuntius vester attulerit, prudens et sciens taceo, ne, si super dolorem vulnerum vestrorum, meum quoque addidero, ampliori tristitia absorbeamini, cum saucia mens recordatione, nedum inundatione tristium exulcerari soleat potius, quam foveri. Malorum quidem meminisse iuvat, sed cum praeterierint, tunc demum placet fuisse prostratum, cum fortior praevalueris. |
| 3 | Miserum quoque fuisse iucundum est, sed iam de felicitate gaudenti. Sic, sic infortunii grata est recordatio, sed cum de fortunae iniuria triumpharis. Quis aedium suarum ruinam laetis oculis aspicit? quis domus suae flagrantis aut fumantis incendia libens intuetur? Proinde, mi charissime, a tanti moeroris memoria animum pariter paululum avertamus, conversi ad eum qui fideles suos tentari non patitur supra id quod possunt, faciens quidem de tentatione proventum, ut omnia cooperentur in bonum. In sorte namque iustorum peccatorum virga non permanet, et quidquid ab iniquitate recedit, seu prosperi, seu adversi faciem induat, nihilominus proficit ad salutem, et conatur ad gloriam. |
| 4 | Ex rerum namque difficultate crescit meritum fidei, et gloriosior est triumphus, quem assiduitas laborum, et periculorum susceptio, et iugis patientia praecesserunt. Si de se praesumit aliquis in quo deficit, si de Domino, in quo non proficit: Sine me, inquit, nihil potestis facere [Ioan. XIV]; et in eo cuius spiritu agitur apostolus, omnia potest. |
| 5 | Quis virorum fortium et sublimium illud non libenter amplectitur? Tu ne cede malis, sed contra audentior ito, Qua tua te fortuna sinat. (Verg. Aeneid. VI, 95.) Quid ergo [ille] quem Verbum Patris invitat ad fortia, et animat in tribulatione malorum, et dolore? dicens: Confidite in me, ego vici mundum [Ioan. XVI]. |
| 6 | Dilatare voluit Dominus nomen suum, et martyris sui gloriam transferre ad externas nationes, ut qui quasi sub modio Senonensis Ecclesiae latebat, respondeat in medio nationum, et multitudine populorum. In aedes suas tantum forte permisit incendium, ut quasi beneficio ignis examinatae, auctore Domino, cum reaedificatae fuerint, sicut mundiores, ita appareant pulchriores. |
| 7 | Cum vero Ecclesiam Anglorum sollicitare placuerit, diligenti sollicitudine prudentes et honestos viros in hoc opus eligere studeatis, quorum peccata minime ruborem incutiant innocentiae vestrae: veniant quidem muniti commendatitiis precibus principum vestrorum, non quo res aliter expediri non possit, sed quia facilius et felicius promovetur negotium, quod magnorum virorum est auctoritate subnixum. |
| 8 | Affectum spondet dominus Cantuariensis, effectus autem Dominus procurabit. Quid de me dicam, qui totus vester sum, et illorum? |
| 9 | De caetero liberalitati vestrae pro epistulis beati Bernardi gratias ago, antiquis insistens precibus, ut flores verborum eius quos conquirere poteritis mihi transcribi faciatis, et si quid huiusmodi apud vos paratum est, per nostros nuntios afferatur. Praeterea beati Aigulfi mihi pignora promisistis, cui satis gratulari non possum; sed licet mihi sufficiat gratia vestra, precor, si fieri potest, ut de reliquiis beatae Savinae, Memorii, Frodoberti, et aliorum, quorum pane nutritus sum, per eosdem mihi mittatis. |
| 10 | Quod autem huiusmodi mitti placuerit, manu vestra signatum tradatur nuntiis, et litterarum vestrarum prosecutione fiat authenticum. |