Ioannes Saresberiensis, Epistulae, EPISTULA LXXXVII.AD ALEXANDRUM PAPAM.
| 1 | Causam quae inter Rogerum presbyterum de Guiga, et abbatissam de Berkinges in auditorio venerabilis fratris nostri Londoniensis episcopi diutius quam conveniebat ventilata est, cum ei diffinitivae sententiae calculus immineret, abbatissa quae conveniebatur super illicita usurpatione quorumdam parochianorum et decimarum ad ecclesiam de Guiga, ut dicebatur, pertinentium, ad nostram audientiam appellavit. |
| 2 | Post multas itaque dilationes quas variis occasionibus abbatissa obtinuerat, peremptoria die praefixa partibus, cum pars adversa sufficienter instructa testibus suam vellet fundare intentionem, territa metu vano, et imprudenti seducta consilio, appellatione nostrum declinavit examen. Nos autem sedi apostolicae ut oportuit deferentes, nos ipsos exinde a decisione et cognitione suspendimus, donec a sede vestra causae huius iudicium prodeat, aut iudicandi auctoritas cui placuerit delegetur. |
| 3 | Interim de medio sublatus est piae memoriae decessor vester dominus Adrianus, et dum salvator fidelium precibus excitetur, invalescente schismatis turbine, et emergente collisione regnorum, suam Deus permisit turbari Ecclesiam, et velut interiecto infidelium obice, quem Deus dissipet, chaos quodammodo inter vos et nos firmatum est, ut sine magno periculo non posset quis ab aliis ad alios pertransire. |
| 4 | Elapsum est ergo tempus, quo appellationem suam ex promisso prosequi debuerat appellator: ita quidem, ut tam actor quam reus ab exsecutione causae videatur omnino destitisse, deinde fere circa sequentis anni initium iam dictus Rogerus ad nos cum litteris domini regis accedens, appellationi quam fecerat, renuntiavit, et pro reverentia regii mandati petiit sibi iustitiam exhiberi. Itaque demum post unam et alteram appellationem tertio edicto peremptorio citata est abbatissa, quae missis procuratoribus suam conata est absentiam excusare: insufficientes tamen causas, ut videbatur, praetendens, unde quia prohibita, dilationem ulterius obtinere non potuit, ad vestram audientiam appellavit, diem praefigens Dominicam, qua cantabitur: Quasi modo geniti, dicens se ab adversario diutius iniuste vexatam, et ei nihil iuris competere in iis quae moliebatur per calumniam extorquere et se adversus eum longissimi temporis praescriptione innixam. |