Ioannes Saresberiensis, Epistulae, EPISTULA LXIX.AD EPISCOPUM CESTRENSEM.
| 1 | Domino Cestrensi. |
| 2 | Quae perniciosius laedunt, et Ecclesiam immundioribus sordibus polluunt, ex officio pastorali debemus acrius persequi, et a domo Domini validius propulsare. Si quidem et nos ex consensu culpa subditorum involvit, et reos convincit ante Dominum, nisi eorum delicta, cum valemus, studuerimus emendare. Meminimus autem vos per Alanum de Wilnai, archidiaconis et decanis, et officialibus Conventrensis Ecclesiae scripta nostra misisse ad convellendam pestiferam radicem Simoniacae pravitatis, quae in episcopatu Cicestrensi de novo dicitur germinare. |
| 3 | Nam vicarii, ut in ecclesiis admittantur, singuli XII denarios coguntur exsolvere, et hanc redempta quodammodo Domino sanctificandi licentia, annuam ministris potius Satanae quam Ecclesiae, solvere pensionem. Hoc autem amplius fieri sub anathemate prohibuimus, tradentes Satanae principi suo eos, qui hanc Simoniacam pravitatem ulterius exercebunt. |
| 4 | Praecepimus archidiaconos et ministros eorum antiquis consuetudinibus esse contentos. Sicut autem iterata clericorum de Dorbisria lacrymabilis indicat querimonia, iam dictus Alanus mandatum nostrum diu fraudulenter suppressit, donec ipse et complices sui suam in dispositione pauperum potuerint explesse pravitatem, et quasi eos ad vetitum nostra prohibitio animasset, imminente solemnitate Paschali, sacerdotes quibus ex necessitate sacramenti sacrum chrisma deesse non poterat, illud emere compulerunt. |
| 5 | Quod quam sit sacris canonibus adversum fidelis novit Ecclesia, nec ipsi poterant ignorare, cum constet sanctae memoriae Gauterum episcopum vestrum hac venditionem chrismatis apud vos condemnasse, et sub anathemate prohibuisse, ne ulterius distrahatur ad pretium. Unde quidam ad nos venientes detulerunt, se a Ioanne Lexoviensi, et complicibus suis gravamina multa perpessos. |
| 6 | Quidam etiam queruntur quod eos per appellationem ad nos factam ab officio suo suspendere conatus sit. Inde est quod discretioni vestrae praecipiendo mandamus, quatenus rei veritatem exactissima diligentia iniquitatis, et si A. litteras nostras fraudulenter suppressisse constiterit, eum auctoritate nostra ab officio suspendatis, donec vobis et Ecclesiae Cantuariensi condigne satisfaciat. Ioannem quoque Lexoviensem, et ministros archidiaconi Dorberiensis compellatis auctoritate vestra restituere clericis quod ex prava, quam praemisimus, consuetudine, vei sacri chrismatis exsecrata venditione ab eis extorserint, postquam nos hanc nequitiam condemnavimus. |
| 7 | Si vero vobis in hoc obtemperare neglexerunt, eos auctoritate vestra ab introitu ecclesiae suspendatis, donec ablata clericis restituant, et satisfaciant nobis. Si autem aliquos post appellationem ad nos factam suspendere praesumpserint, eos relaxetis, et suspensores denuntietis a nobis esse suspensos a liminibus ecclesiae, quandiu aliis in inflicta sibi suspensionis sententia perstiterint. |
| 8 | Quod si hanc nostram contempserint auctoritatem, praecipimus ut cum litteris nostris adeatis venerabilem fratrem nostrum Herefordensem episcopum, et contemptores sanctae Cantuariensis Ecclesiae faciatis publice excommunicari. |