Ioannes Saresberiensis, Entheticus, CXXVI De Cicerone et dogmate eius.
| 1 | Orbis nil habuit maius Cicerone Latinus |
| 2 | Cuius ad eloquium Graecia muta fuit; |
| 3 | Omnibus hunc Graecis opponit Roma vel effert, |
| 4 | Sed tamen hic dubium dogma probare solet. |
| 5 | Transiit huc tandem, cum se natura deorum |
| 6 | Angeret, ut dubitet, quid putet esse Deum; |
| 7 | Qualiter arbitrii libertas consona fato |
| 8 | Exstet; nam fatum si manet, illa perit. |
| 9 | Ut sibi conveniant casus fatumque repugnans, |
| 10 | Nescit; ob hoc vates ora tenere monet. |
| 11 | Nam genus humanum premit ignorantia veri, |
| 12 | Nec sinit in claro cernere vera die; |
| 13 | Quae si forte patent, obscura nube videntur |
| 14 | Nec falsi plene suspicione carent. |
| 15 | Scire Deum solum credit ventura, sed ipsum, |
| 16 | Quid statuat, nescit, sed tamen esse probat. |
| 17 | Nam corpus putat esse Deum, sed corpore maius, |
| 18 | Quod nec homo sensu, nec caro bruta capit. |