Ioannes Saresberiensis, Entheticus, XV De gratia conciliatrice virtutum.
| 1 | Non valet has Iuno coniungere, non Hymenaeus, |
| 2 | Pronuba virtutum gratia sola potest. |
| 3 | Haec sine sunt steriles verbi Genius ratioque, |
| 4 | Aut oritur fructus degeneratque malus. |
| 5 | Hac sine naturae vires frustrantur, et eius |
| 6 | Ad bona conatus omnis inanis erit. |
| 7 | Ad mala namque sumus faciles, aptique perire: |
| 8 | Gratia si desit, est opus omne malum. |
| 9 | Gratia si desit, mens aut manus officiosa |
| 10 | Non erit; haec mentem praevenit atque regit, |
| 11 | Haec movet affectus, operum quoque promovet usus, |
| 12 | Linguam custodit, nec sinit esse ream; |
| 13 | Erigit affectum, rationem dirigit, actus |
| 14 | Componit, reserat abdita, vera docet. |
| 15 | Quos fovet, hos gratos et recte philosophari |
| 16 | Et facit optata prosperitate frui. |
| 17 | Gratia naturam purgans illustrat et implet |
| 18 | Deque sinu Genii nobile ducit opus. |
| 19 | Gentiles Genium numen duxere caducum, |
| 20 | Natum subiectae fata subire rei. |
| 21 | Verius hic natale bonum dicetur, adaptans |
| 22 | Subdita gratuitis, posse subesse bonis. |
| 23 | Dotibus innumeris humanum gratia ditat |
| 24 | Et facit angelica sorte vigere genus. |