Ioannes Saresberiensis, Entheticus, V De Melidunensibus.
| 1 | Iste loquax dicaxque parum redolet Melidunum, |
| 2 | Creditur Albrico doctior iste suo, |
| 3 | Corrigit errores verbosus hic Abelardi: |
| 4 | Pellitur a nostro trita moneta foro. |
| 5 | «Temporibus placuere suis veterum bene dicta, |
| 6 | Temporibus nostris iam nova sola placent. |
| 7 | Cum sit ab ingenio totum, non sit tibi curae, |
| 8 | Quid prius addiscas, posteriusve legas.» |
| 9 | Haec schola non curat, quid sit modus, ordove quid sit. |
| 10 | Quam teneant doctor discipulusque viam. |
| 11 | «Expedit ergo magis varias confundere linguas, |
| 12 | Quam veterum studiis insipienter agi. |
| 13 | Quos numeros aut quos casus aut tempora iungant, |
| 14 | Grammatici quaerunt, verba rotunda cavent: |
| 15 | Torquentur studiis, cura torquentur edaci, |
| 16 | Nulla sibi dantur otia, nulla quies. |
| 17 | Infelix labor est, quem commoda nulla sequuntur, |
| 18 | Cui mala dulcescit sors, miser esse cupit. |
| 19 | Qui miser esse cupit, se convincit furiosum, |
| 20 | Sic plane miser est, qui miser esse cupit. |
| 21 | Qui numeros numeris, qui casus casibus aptat, |
| 22 | Tempora temporibus, desipit et miser est. |
| 23 | Magnus enim labor est, compendia nulla sequuntur, |
| 24 | Tempora sic pereunt, totaque vita simul. |
| 25 | Absque labore gravi poteris verbosior esse, |
| 26 | Quam sunt, quos cohibet regula prisca Patrum. |
| 27 | Quidquid in os veniet, audacter profer, et adsit |
| 28 | Fastus, habes artem, quae facit esse virum. |
| 29 | Ausibus est fortuna comes, si gratia fastum |
| 30 | Deserit, est nobis gloria grata magis. |
| 31 | Hanc etenim solam nostri super omnia quaerunt, |
| 32 | Gloria si desit, scire quid esse putas? |
| 33 | Garritus dabit hanc omni virtute relicta, |
| 34 | Si garrire potes, gloria certa manet. |
| 35 | Ut garrire queas, noli percurrere libros, |
| 36 | Esto verbosus, scripta repelle procul. |
| 37 | Hos libri impediunt, illos documenta priorum, |
| 38 | Successumque vetant magnus habere labor. |
| 39 | Disputat ignave, qui scripta revolvit et artes, |
| 40 | Nam veterum fautor logicus esse nequit. |
| 41 | Disceptaturus, qui dogmata prisca sequetur, |
| 42 | In patriarcharum bobus habendus erit. |
| 43 | Nam quo plura leges, restant tibi plura legenda, |
| 44 | Et quo plura docent, plura docenda docent. |
| 45 | Pauca legas, ut multa scias, tibi maximus auctor |
| 46 | Quilibet occurrat, sic sit in ore tuo, |
| 47 | Ut quidquid dices, auctor dixisse putetur, |
| 48 | Et mens illius spiritus esse tuus. |
| 49 | Non modo credaris, quod scripsit, nosse, sed omne, |
| 50 | Quod voluit, iactes dogmatis esse tui, |
| 51 | Quod scripsit, seu quod tacuit, te posse docere |
| 52 | Promittas, falsum dicere nemo vetat. |
| 53 | Nam quaeruntur opes et constat gloria falso, |
| 54 | Veridicosque facit dicere pauca pudor.» |
| 55 | Haec ubi persuasit aliis error puerilis: |
| 56 | Ut iuvenis discat plurima, pauca legat, |
| 57 | Laudat Aristotelem solum, spernit Ciceronem, |
| 58 | Et quidquid Latiis Graecia capta dedit, |
| 59 | Conspuit in leges, vilescit physica, quaevis |
| 60 | Littera sordescit, logica sola placet. |
| 61 | Non tamen ista placet, ut eam quis scire laboret, |
| 62 | Si quis credatur logicus, hoc satis est. |
| 63 | Insanire putes potius quam philosophari, |
| 64 | Seria sunt etenim cuncta molesta nimis, |
| 65 | Dulcescunt nugae, vultum sapientis abhorrent, |
| 66 | Tormenti genus est saepe videre librum. |