monumenta.ch > Hrabanus Maurus > HOMILIA LVIII. DE IUSTE IUDICANDO ET FALSIS TESTIBUS NON RECIPIENDIS. > 1. DE NOMINIBVS SEPTEM DIERVM. > HOMILIA V. FERIA II. Lectio Actuum apostolorum. > HOMILIA PRIMA. ANTE NATALEM DOMINI NOSTRI IESU CHRISTI. > HOMILIA LII. DE PACE ET UNITATE. > HOMILIA XLVIII. DE STUDIO SAPIENTIAE ET MEDITATIONE DIVINAE LEGIS. > HOMILIA XXXIII. IN NATALI SANCTI MARTINI CONFESSORIS ATQUE PONTIFICIS. > HOMILIA XLII. CONTRA EOS QUI IN LUNAE DEFECTU CLAMORIBUS SE FATIGABANT. > HOMILIA LXII. CONTRA FRAUDEM ET AVARITIAM. > SPE ET CHARITATE. > HOMILIA XXVI. IN NATALI SANCTI IOANNIS BAPTISTAE. > HOMILIA XIX. FERIA IV. Lectio Epistolae ad Hebraeos. > HOMILIA LXVI. ITEM UNDE SUPRA. > HOMILIA XXVIII. IN NATALI SANCTAE MARIAE. > HOMILIA XXVII. IN NATALI SANCTORUM APOSTOLORUM PETRI ET PAULI. > QUOS ALIQUI DE RUDIBUS CHRISTIANIS SEQUUNTUR > HOMILIA VIII. ITEM FERIAE III. Lectio sancti Evangelii secundum Lucam. > HOMILIA XXIII. DE IEIUNIO QUARTI MENSIS. > HOMILIA XXIX. IN ASSUMPTIONE SANCTAE MARIAE VIRGINIS. > HOMILIA XXXVI. IN NATALI MARTYRUM. > HOMILIA XXXIX. IN DEDICATIONE TEMPLI > VI. > HOMILIA LIX. DE SUPERBIA ET VANA GLORIA CAVENDA. > HOMILIA LI. DE MISERICORDIA ET INDULGENTIA. > 6. QVO MENSE QVOTAE NONAE VEL IDVS SINT. > HOMILIA XXXV. IN NATALI APOSTOLORUM. > HOMILIA VII. FERIA III. Lectio Actuum apostolorum. > HOMILIA LIV. DE TIMORE DEI ET VERA HUMILITATE. > . . . > HOMILIA IV. ITEM IN DIE SANCTAE PASCHAE. Lectio sancti Evangelii secundum Marcum. > HOMILIA LXVII. ITEM UNDE SUPRA. > ET SCURRILITATEM. > 9. IN QVO MENSE QVOD SIGNVM SIT AD CVRSVM SOLIS. > HOMILIA III. IN DIE SANCTAE PASCHAE. Lectio Epistolae Pauli apostoli ad Corinthios. > 8. RATIO DIERVM ANNI VERTENTIS. > HOMILIA XLVII. DE CASTITATE ET MUNDITIA. > 6. > HOMILIA XXXII. IN REVELATIONE SANCTI MICHAELIS. > HOMILIA XLIV. DE BONORUM CHRISTIANORUM ET E CONTRARIO DE MALORUM MORIBUS. > V.
Hrabanus Maurus, Opuscula, I Responsa canonica super quibusdam interrogationibus Reginbaldi chorepiscopi. , , IV. <<<     >>> VI.

Hrabanus Maurus, Opuscula, I Responsa canonica super quibusdam..., V.

1	De servo autem illo qui fugerit dominum suum interrogabas, si ille in ipsa fuga mortuus fuerit, utrum liceret pro eo missas cantare, aut psalmodias.
2	Hoc in divinis libris non invenimus prohibitum: sed tamen scimus ab apostolis fortissime praeceptum, ut « servi subditi sint in omni timore dominis, non tantum bonis et modestis, sed etiam dyscolis (I Pet. II), » et obedientes illis fiant in omnibus.
3	In canone autem Gangrensis concilii ita scriptum est (can. 3): « Si quis servum sub praetextu divini cultus doceat dominum contemnere proprium, ut discedat ab eius obsequio, nec ei cum benevolentia et omni honore deserviat, anathema sit.
4	» Unde datur intelligi quod si ille anathema meruit qui docet servum, dominum proprium contemnere, et ab eius obsequio recedere: quanto magis ille qui dominum suum spernit, et eius servitio subdi noluerit.
5	Sed tamen distantia est inter eum qui per superbiam, et illum qui propter necessitatem fugit, coactus crudelitate domini sui.
6	Nam Agar, famula Sarae, fugam iniit, affligente eam domina sua: sed angelo admonente ut reverteretur, et fieret subiecta dominatrici suae, reversa est ad dominam.
7	Sic et Onesimus servus Philemonis effugit a domino suo, sed Paulo apostolo docente credidit Christo, et baptizatus est et sic per patrocinium Apostoli restitutus est proprio domino suo.
8	Admonendus est enim servus quilibet fugitivus, per fideles doctores, ubicunque fuerit, ut revertatur ad dominum suum, et fiat ei subiectus, ne forte contemnens praeceptum Domini, perpetuo anathemate percutiatur.
9	Attamen si in ipsa fuga obierit, orandum est pro eo, nisi forte aliquo crimine maiore implicetur, aut in perfidiam devolvatur, unde fructuosa pro eo non possit esse oratio.
10	Attamen Augustinus, ad Laurentium scribens, ita inter alia ait: « Cum ergo sacrificia, sive altaris, sive quarumcunque eleemosynarum, pro baptizatis omnibus offeruntur: pro valde bonis gratiarum actiones sunt, pro non valde malis propitiationes sunt, pro valde malis, etiamsi nulla sunt adiumenta mortuorum, qualescunque tamen consolationes sunt vivorum.
11	Quibus autem prosunt, aut ad hoc prosunt, ut sit plena remissio, aut certe ut tolerabilior fiat ipsis damnatio.

Hrabanus Maurus HOME