Hrabanus Maurus, Homiliae, p2, p162

1	In illo tempore exeuntes Pharisaei consilium faciebant adversum Iesum, quomodo eum perderent, etc. Exeuntes eos dicit, non adeuntes, vel appropinquantes, quia eorum mens prava semper a Domino aversa fuit, nec pertinebant ad eorum sortem quibus Scriptura dicit: Accedite ad eum, et illuminamini, et caetera.
2	Exeuntes videlicet cum magistro suo diabolo, de quo scriptum est: Exivit Satan a facie Domini.
3	Consilium fecerunt quomodo vitam perderent.
4	Non quomodo vitam ipsi invenirent.
5	Quod autem Domino iniqui moliuntur insidias, livor in causa est: quid enim fecerat ut Pharisaeos ad interfectionem sui provocaret? Nempe quod homo extenderat manum.
6	Quis enim Pharisaeorum in die Sabbati non extenderat manum, portans cibos, calicem porrigens, et caetera quae victui necessaria sunt? Si ergo manum extendere et alimenta sublevare vel potum in sabbato non est criminis, cur hoc mali arguant quod ipsi coguntur facere, praesertim cum iste caementarius nihil tale portaverit, sed ad praeceptum Domini salvam extenderet manum, neque enim ille qui dixit: Et facta sunt omnia, Sabbato laborare poterat convinci.
7	Iesus autem sciens, secessit inde.
8	Sciens insidias eorum, quod vellent perdere Salvatorem suum, recessit inde, ut Pharisaeis contra se impietatis occasionem auferret.
9	Secessit quasi homo, fugiens persequentium insidias, quia neque adhuc venerat hora passionis eius, neque extra Ierusalem fuit locus passionis.
10	Secessit fugiens sese odio persequentes, sed ibi accessit ubi plures invenit sese per amorem sequentes.
11	Nam subditur: Et secuti sunt eum multi, et curavit eos omnes.
12	Ecce Pharisaei, magistri videlicet plebis, unanimi Dominum consilio perdere quaerunt; at turba indocta et vulgus undecunque collectum unanimi illum dilectione sequuntur.
13	Illi videntes opera virtutum eius, et verba doctrinae audientes, nihil amplius discere quam ut eum persequerentur, volebant; isti, opinione tantum ducti virtutum eius, congesto agmine permaximo veniunt ad audiendum eum, opemque salutis flagitandam.
14	Et praecepit eis ne manifestum eum facerent.
15	Praecepit enim hoc, non propter timorem mortis, ne forte proditus iam occideretur, cui erat in potestate anima sua, sed parcendo Iudaeis, ne ipsi invidia trucidarentur innocentem persequendo.
16	De quibus alibi legitur, vere stultos interficit iracundia, et parvulos occidit invidia.
17	Nos autem, tropologice, instruit, ut cum aliquid magni fecerimus, laudem forinsecus non quaeramus.
18	Ut adimpleretur quod dictum est per Isaiam prophetam dicentem: Ecce puer meus, quem elegi, dilectus meus in quo bene complacuit animae meae.
19	Quod enim propheta de illo futurum praedixit, necesse erat in ipso impleri, ut innocentia et mansuetudo eius verum comprobaret prophetarum oraculum.
20	Puer ergo Domini est Iesus, quia formam servi accepit et habitu inventus est ut homo; sed tamen electus, quia ipse, sicut Scriptura dicit, electus est ex millibus, verus scilicet David, vir secundum cor Domini inventus, qui fecit omnes voluntates eius.
21	Electus est enim in opus quod nemo alius fecit, ut redimeret genus humanum et pacificaret mundum cum Deo.
22	Quando enim ipse eligitur, homo est; quando eligit, Deus est: in duabus quidem naturis una persona est Christus.
23	In ipso autem bene complacuit sibi anima Dei, quia ipse solus est Agnus sine peccati macula, de quo et paterna vox dicit: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi bene complacui.
24	Ponam spiritum meum super eum et iudicium gentibus nuntiabit.
25	Ex persona Patris hoc per prophetam dicitur; spiritus quippe ponitur non super Dei Verbum, et super Unigenitum qui de sinu Patris processit, sed super eum de quo dictum est: Ecce vuer meus; et item: Requiescet, inquit, super eum spiritus Domini, spiritus sapientiae et intellectus, spiritus consilii et fortitudinis, spiritus scientiae et pietatis, et replebit eum spiritus timoris Domini.
26	Iudicium ergo Dei Dominus Iesus gentibus nuntiavit, quia futurum iudicium suum, quod illae minime crediderunt, per Evangelium suum et per praedicatores Novi Testamenti patefecit, docuitque eas modo agere iudicia iusta et devitare iudicia iniusta.
27	Sequitur: Non contendet, neque clamabit, neque audiet aliquis in plateis vocem eius.
28	Non contendit ergo Christus neque clamavit, neque audita est in plateis vox eius, quia cum malediceretur, non maledicebat, cum pateretur, non comminabatur: tradebat autem iudicanti se iniuste, corpus suum dedit percutientibus, et genas suas vellentibus, sicut ovis ad occisionem ductus est, et non aperuit os suum.
29	Allegorice autem, non audivit quisquam in plateis vocem Christi, quia lata est via quae ducit ad perditionem, et multi qui ingrediuntur per eam; qui multi non audiunt vocem Salvatoris, quia non sunt in arcta via, sed in spatiosa.
30	Arundinem quassatam non confringet, et linum fumigans non exstinguet.
31	Arundinem quassatam Iudaeos dicit, propter quod unus populus erat, et ab invicem discrepabant.
32	Linum fumigans non exstinguet.
33	Populum videlicet de gentibus congregatum, qui, exstincto legis naturalis ardore, fumi amarissimi et qui noxius oculis est tenebrosaeque caliginis involvebatur erroribus, quem non solum non exstinxit et redegit in cinerem, sed e contrario de parva scintilla et pene moriente maxima suscitavit incendia, ita ut totus orbis arderet igne Domini Salvatoris, quem venit mittere super terram.
34	Sive aliter, qui peccatori non porrigit manum, nec portat onus fratris sui, iste quassatum calamum confringit; et qui modicam scintillam contemnit in parvulis, hic linum exstinguit fumigans: quod Christus utrumque non fecit; ad hoc enim venerat ut salvum faceret quod perierat, et ovem erroneam ad gregem in suis sacris humeris reportaret; unde sequitur: Donec eiiciat ad victoriam iudicium.
35	Iste autem qui arundinem quassatam non contrivit et linum fulminans non exstinxit, iudicium quoque perduxit ad victoriam, cuius iudicia vera sunt iustificata in semetipsis, tandiu lumen praedicationis eius in mundo resplendet, nullusque conteretur nec superabitur insidiis, donec ponat in terra iudicium, et impletur illud quod scriptum est: Fiat voluntas tua sicut in coelo et in terra.
36	Et in nomine eius gentes sperabunt.
37	Merito ergo in nomine eius gentes sperabunt, quia ipse est semen de quo promissum est Abrahae quod in semine eius benedicerentur omnes gentes terrae: de quo et praedictus Isaias ait.
38	Radix Iesse qui exsurget regere gentes, in eum gentes sperabunt, ipsumque deprecabuntur.
39	In nomine quippe eius omnes gentes sperabunt, quia, ut Petrus ait, non est aliud nomen sub coelo datum hominibus, per quod possint salvari: sed in nomine Iesu, iuxta Pauli vocem, omne genu flectetur, coelestium, terrestrium et infernorum; et omnis lingua confitebitur, quia Dominus Iesus in gloria est Dei Patris: qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus per omnia saecula saeculorum.
40	Amen.