Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA CLVII. IN PASSIONE SANCTI IOANNIS BAPTISTAE. Lectio libri Sapientiae.
| 1 | Expectatio iustorum, laetitia, spes autem impiorum peribit, etc. Require in Natale plurimorum martyrum. |
| 2 | Lectio sancti Evangelii secundum Marcum. |
| 3 | In illo tempore, misit Herodes et tenuit Ioannem, et vinxit eum in carcere propter Herodiadem, uxorem Philippi fratris sui, quia duxerat eam. |
| 4 | Dicebat enim Ioannes Herodi: Non licet tibi habere uxorem fratris tui, etc. Vetus narrat historia Philippum Herodis maioris filium sub quo Dominus fugit in Aegyptum, fratrem huius Herodis, sub quo passus est Christus, duxisse uxorem Herodiadem filiam Regis Aretae, postea vero socerum eius, exortis quibusdam contra generum simultatibus, tulisse filiam suam et in dolorem mariti prioris inimici eius nuptiis copulasse. |
| 5 | Quis sit autem hic Philippus evangelista Lucas plenius docet dicens, Anno decimo quinto imperii Tiberii Caesaris, procurante Pontio Pilato Iudaeam, tetrarcha autem Galilaeae Herode, Philippo autem fratre eius tetrarcha Itureae et Trachonitidis regionis. |
| 6 | Ergo Ioannes Baptista qui venit in spiritu et virtute Heliae eadem auctoritate, qua ille Achab corripuerat et Hiezabel, arguit Herodem et Herodiadem, quod illicitas nuptias fecerint, et non liceat fratre vivente, germanum illius uxorem ducere, malens periclitari apud regem, quam propter adulationem esse immemor praeceptorum Dei. |
| 7 | Et cum dies opportunus accessisset, Herodes natalis suae coenam fecit principibus, et tribunis, et primis Galilaeae. |
| 8 | Soli mortalium Herodes et Pharao leguntur diem natalis sui gaudiis festivis celebrasse, sed uterque rex infausto auspicio festivitatem suam sanguine foedavit; verum Herodes tanto maiore impietate quanto sanctum et innocentem Doctorem veritatis et praeconem vitae ac regni coelestis occidit, et hoc pro voto ac petitione saltatricis, neque enim caput occisi ante convivas inferre puduit; nam Pharao nil talis vesaniae commisisse legitur, sed tantum peccantem sibi eunuchum vita privari iubens, quo longius a verae cultu religionis aberat, eo levius in violatione suae festivitatis deliquit. |
| 9 | Attamen ex utriusque exemplo probatur, utilius esse nobis diem mortis futurae timendo et caste agendo saepius in memoriam revocare, quam diem nativitatis luxuriando celebrare. |
| 10 | Homo enim ad laborem nascitur in mundo, et electi ad requiem per mortem transeunt e mundo. |
| 11 | Cumque introisset filia ipsius Herodiadis, et saltasset, et placuisset Herodi, simulque recumbentibus, rex ait puellae: Pete a me quod vis, et dabo tibi, et iuravit illi, etc. Non excusatur Herodes quod invitus et nolens propter iuramentum homicidium fecerit, quia ad hoc forte iuravit, ut futurae occisioni machinas praeparet. |
| 12 | Alioquin si ob iusiurandum fecisse se dicit, si patris, si matris postulasset interitum facturus fuerat an non? quod in se repudiaturus fuit, contemnere debuit et in Propheta. |
| 13 | Quae cum exisset, dixit matri suae: Quid petam? At illa dixit: Caput Ioannis Baptistae. |
| 14 | Herodias timens ne Herodes aliquando resipisceret, vel Philippo fratri amicus fieret, atque illicitae nuptiae repudio solverentur, monet filiam, ut in ipso statim convivio caput Ioannis postulet, dignum opus saltationis, dignum sanguinis praemium. |
| 15 | Et contristatus est rex: propter iusiurandum et propter simul recumbentes noluit eam contristare, sed misso spiculatore praecepit afferri caput eius in disco, etc. Consuetudinis Scripturarum est, ut opinionem multorum sic narret historicus, quomodo eo tempore ab omnibus credebatur. |
| 16 | Sicut Ioseph ab ipsa quoque Maria appellatur pater Iesu, ita et nunc Herodes dicitur contristatus, quia hoc discumbentes putabant; dissimulator enim mentis suae, et artifex homicida, tristitiam praeferebat in facie, cum laetitiam haberet in mente, scelusque excusat iuramento, ut sub occasione pietatis impius fieret. |
| 17 | Quod autem subiicit: Et propter simul recumbentes, vult omnes sceleris eius esse consortes, ut in luxurioso impuroque convivio cruentae epulae deferrentur. |
| 18 | Et attulit caput eius in disco, et dedit illud puellae, et puella dedit matri suae. |
| 19 | Quo audito discipuli eius venerunt et tulerunt corpus eius, et posuerunt illud in monumento. |
| 20 | Hoc iuxta litteram factum sit, nos autem usque hodie cernimus in capite Ioannis prophetae, Iudaeos Christum qui caput Prophetarum est perdidisse; aliter: Decollatio Ioannis minorationem famae illius qua Christus a populo credebatur insinuat, sicut exaltatio in cruce Domini salvatoris profectum designabat fidei, qua ipse qui prius a turbis Propheta esse putabatur Dominus Prophetarum et Christus Dei filius a cunctis fidelibus est agnitus. |
| 21 | Minutus ergo capite Ioannes, exaltatus est in cruce Dominus, quia sicut idem Ioannes ait, illum oportebat crescere, Ioannem autem minui; illum autem qui Propheta aestimabatur, Christum cognosci, et eum qui Christus pro virtutum sublimitate putabatur, Christi esse prophetam, et praecursorem decebat intelligi, quod ipsum quoque distinctione temporis quo uterque illorum natus est, satis aperte signatum est: qui Ioannes quidem quem oportebat minui, cum diurnum lumen decrescere incipit natus est, Dominus autem qui vera lux mundi est, eo anni tempore, quo dies crescere incipit, luciflua nobis suae dona nativitatis exhibuit; qui vivit et regnat cum Deo Patre in unitate spiritus sancti Deus per omnia saecula saeculorum. |
| 22 | Amen. |