Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA CXXXIII. ITEM FERIA IV. Lectio sancti Evangelii secundum Lucam.
| 1 | In illo tempore dixit Iesus discipulis suis: Qui fidelis est in minimo, et in maiore fidelis est; et qui in modico iniquus est, et in maiore iniquus est. |
| 2 | Sunt qui viscera pietatis et opera misericordiae, quae proximis debentur ignorantes, merito se castitatis, vigiliarum, longae orationis, plenae fidei, ieiuniorum, caeterarumque virtutum, quae Dei dilectio gignere solet, veraciter fideles existimant, sed ipso iudice attestante, qui fidelis est in minimo, id est, in pecunia cum paupere participanda, in maiore fidelis est, illo videlicet actu, quo specialiter adhaerere Creatori, et unus cum eo spiritus effici desiderat. |
| 3 | At qui temporalia quae possidet recte dispensare dissimulat, aeternorum sibi gloriam de qua tumet evacuat. |
| 4 | Qui enim non diligit fratrem suum quem videt, Deum quem non videt quomodo potest diligere, et sicut idem dicit, qui habuerit substantiam mundi, et viderit fratrem suum necesse habere et clauserit viscera sua ab eo, quomodo charitas Dei manet in eo? Si ergo in iniquo mammona fideles non fuistis, quod vestrum est, quis credit vobis. |
| 5 | De iniquo mammona, quod divitias malorum significet, supra explanatum est, quarum mentionem Salvator faciens alibi dicit, quia fallacia divitiarum suffocat verbum. |
| 6 | Veras autem divitias vel ipsa aeternae vitae gaudia de quibus scriptum est, quae divitiae haereditatis eius in sanctis, vel virtutum spiritalium quibus ad vitam pervenitur copiam significat, de quibus dicit Isaias: divitiae salutis sapientia et scientia, timor Domini ipse est thesaurus eius. |
| 7 | Et si in alieno fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis? Alienae sunt a nobis huius saeculi facultates, id est, extra naturam sitae: nihil enim intulimus in hunc mundum, haud dubium quia nec auferre quid possimus. |
| 8 | Nostra autem possessio regnum coelorum, nostra vita est, nostrae opes sunt spiritalium operum fructus, de quibus Salomon ait, redemptio animae viri propriae divitiae eius. |
| 9 | Arguit ergo Pharisaeos fraudis et avaritiae, qui quoniam in facultatibus suis fideles non fuerunt, communia conditoris bona privatim habere malentes, nec Christum accipere meruerunt quem publicanus ille cuius paulo ante memini Zachaeus ut acquirere posset dimidiam partem bonorum suorum obtulit. |
| 10 | Nemo servus potest duobus dominis servire. |
| 11 | Quia non valet simul transitoria et aeterna diligere: si enim aeternitatem diligimus, cuncta temporalia in usu non in affectu possidemus. |
| 12 | Aut enim unum odio habebit, et alterum diliget; aut uni adhaerebit, et alterum contemnet. |
| 13 | Haec verba diligenter consideranda sunt, nam qui sint duo domini consequenter exponit dicens: Non potestis Deo servire et mammonae. |
| 14 | Audiat hoc avarus, audiat qui censetur vocabulo Christiano, non posse simul mammonae, hoc est, divitiis, Christoque se servire. |
| 15 | Et tamen non dixit, qui habet divitias, sed qui servit divitiis; qui enim divitiarum servus est, divitias custodit, ut servus; qui autem servitutis excussit iugum, distribuit eas, ut dominus: sed qui servit mammonae, illi utique servit, qui rebus istis terrenis merito suae perversitatis praepositus princeps huius saeculi a Domino dicitur. |
| 16 | Ergo aut unum odiet, et alterum diliget, ut fieri debet, odiet scilicet diabolum, diliget Deum; aut uni adhaerebit, et alterum contemnet. |
| 17 | Adhaerebit scilicet diabolo, cum quasi eius praemia temporalia sectatur, contemnet autem Deum, non dixit odiet, sed sicut solent minas postponere cupiditatibus suis, qui de bonitate eius ad impunitatem sibi blandiuntur, quibus per Salomonem dicitur: Fili, ne adiicias peccatum super peccatum, et dicas: Miseratio Dei magna est. |
| 18 | Audiebant autem omnia haec Pharisaei, qui erant avari, et deridebant illum. |
| 19 | Monebat quidem Scribas et Pharisaeos non superbe sapere, non de sua iustitia praesumere, sed et peccatores publicanosque recipere poenitentes, et sua quae forte inciderent eleemosynis peccata redimere. |
| 20 | Sed illi praeceptorem misericordiae, humilitatis et parcimoniae, duas maxime deridebant ob causas, quia scilicet vel minus utilia, neque unquam facienda quasi noxius imperaret, vel certe utilia a se iam facta superfluus ingereret. |
| 21 | Et ait illis: Vos estis, qui iustificatis vos coram hominibus: Deus autem novit corda vestra, quia quod hominibus altum est, abominatio est apud Deum. |
| 22 | Iustificant se coram hominibus, qui peccatores quidem quasi infirmos desperatosque contemnunt, se autem ipsos quasi perfectos in omnibus cunctaeque fragilitatis expertes eleemosynarum remedio opus habere non credunt. |
| 23 | Sed haec noxii tumoris altitudo, quam sit iuste damnanda, videt ille, qui illuminabit abscondita tenebrarum et manifestabit consilia cordium, Iesus Christus Dominus noster qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus per omnia saecula saeculorum. |
| 24 | Amen. |