Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA CXXIX. FERIA VI. Lectio sancti Evangelii secundum Matthaeum.
| 1 | In illo tempore dixit Iesus turbis Iudaeorum et principibus sacerdotum: Vae vobis, Scribae et Pharisaei hypocritae, quia clauditis regnum coelorum ante homines. |
| 2 | Vos quippe non intratis, nec introeuntes sinitis intrare, etc. Habent Scribae et Pharisaei legis Prophetarumque notitiam, sciunt esse Christum filium Dei, non ignorant natum esse de virgine, sed dum adventum eius corporeum a Prophetis praedicatum, doctrinae simulatione abscondunt, et praedam de subiecta sibi plebe appetunt, nec ipsi introeunt in regna coelorum, nec eos qui poterant intrare permittunt. |
| 3 | Hoc est quod in Osee propheta Dominus arguit dicens: Absconderunt sacerdotes viam, interfecerunt sicimam. |
| 4 | Et rursus sacerdotes non dixerunt, ubi est Dominus, vel certe omnis magister qui verbo aedificat, et scandalizat malis operibus discipulos suos, claudit ante eos regnum coelorum. |
| 5 | Vae vobis, scribae et Pharisaei hypocritae, quia circuitis mare et aridam ut faciatis unum proselytum; et cum fuerit factus, facitis eum filium gehennae duplo quam vos. |
| 6 | Non eo studio servamus quaesita quo quaerimus. |
| 7 | Scribae et Pharisaei totum lustrantes orbem propter negotiationes et diversa lucra, tam a discipulis captanda, quam per imagines sanctitatis, id studii habebant de gentibus facere proselytum, id est, advenam, et incircumcisum miscere populo Dei. |
| 8 | Sed qui ante dum esset ethnicus, simpliciter errabat et erat semel filius gehennae, videns magistrorum vitia et intelligens destruere eos operibus, quod verbis docebant, revertitur ad vomitum suum, et gentilis factus, quasi praevaricator, maiore poena dignus erit, filius autem vocatur gehannae, quomodo filius perditionis, et filius huius saeculi. |
| 9 | Vocatur filius gehennae, ad illam praeparatus, non ex illa generatus; unusquisque enim cuius opera agit, eius filius appellatur. |
| 10 | Vae vobis, duces coeci, quia dicitis: Quicunque iuraverit per templum, nihil est; qui autem iuraverit in auro templi, debet. |
| 11 | Stulti et caeci, quid enim maius est? aurum an templum quod sanctificat aurum? et quicunque iuraverit in altari nihil est, quicunque autem iuraverit in dono quod est super illud, debet. |
| 12 | Coeci: quid enim maius est, donum an altare quod sanctificat donum? Qui ergo iurat in altari, iurat in eo et in omnibus quae sunt super illud. |
| 13 | Et qui iuraverit in templo, iurat in illo et in eo qui habitat in ipso. |
| 14 | Et qui iurat in coelo, iurat in throno Dei et in eo qui sedet super eum. |
| 15 | Supra, ut visum nobis est, exposuimus quid significaret traditio Pharisaeorum dicentium, donum quodcunque est ex me tibi proderit, nunc duplex et ad unam avaritiae occasionem trahens Pharisaeorum traditio condemnatur, ut arguantur cuncta pro lucro facere et non pro timore Dei. |
| 16 | Sicut enim in philacteriis et fimbriis dilatatis opinione sanctitatis captabant gloriam, et per occasionem gloriae quaerebant lucra, sic alia traditionis inventa stropha impietatis arguit praeceptores. |
| 17 | Si quis in contentione seu in aliquo iurgio vel in causa ambigua iurasset in templo, et postea convictus esset mendacii, non tenebatur criminis reus. |
| 18 | Si autem iurasset in auro et pecunia quae in templo sacerdotibus offerebantur, statim in quo iuraverat cogebatur exsolvere. |
| 19 | Rursum si quis iurasset in altari, periurii reum nemo tenebat; si autem periurasset in dono vel in oblationibus, hoc est, in hostia, in victimis, in simila, et caeteris, quae offeruntur Deo super altare, haec studiosissime repetebant. |
| 20 | Arguit ergo eos Dominus et stultitiae et fraudulentiae, quod multo maius sit templum, quam aurum quod sanctificatur a templo, et altare, quam hostiae quae sanctificantur ab altari, totum autem faciebant non ob Dei timorem, sed ob divitiarum cupiditatem. |
| 21 | Spiritaliter autem quod Dominus dixit, quid enim maius est aurum an templum quod sanctificat aurum; et iterum: quid enim maius est donum an altare quod sanctificat donum: ita intelligendum est, templum et altare ipsum Christum, aurum et donum laudes et sacrificia precum, quae in eo per eum offerimus: non enim ille per haec sed ista per illum sanctificantur. |
| 22 | Vae autem vobis, scribae et Pharisaei hypocritae, qui decimatis mentham, et anethum, et cyminum, et reliquistis quae graviora sunt legis, iudicium et misericordiam, et fidem: haec oportuit facere et illa non omittere. |
| 23 | Multa in lege praecepta sunt, quae typos proferunt futurorum: alia vero quae aperta sunt, et illuminant oculos iuxta Psalmistam dicentem, mandatum Domini lucidum illuminans oculos, quae statim opera desiderant, verbi gratia: non adulterabis, non furtum facies, non falsum testimonium dices, et caetera, Pharisaei autem quia praeceperat Dominus, interim ut intellectus mysticos dimittamus, propter alimoniam sacerdotum et Levitarum, quorum pars erat Dominus, omnium rerum offerri in templo decimas, hoc unum habebant studii, ut quae iussa fuerant comportarentur, caetera quae erant maiora utrum quis faceret an non parvi pendebant. |
| 24 | Et ex hoc itaque capitulo arguit eos avaritiae, quod studiose etiam vilium olerum decimas exigant, et iudicium in disceptatione negotiorum, misericordiamque in pauperes pupillos et viduas, et fidem in Deum, quae magna sunt, praetermittant: Haec, inquit, oportuit facere, id est, iudicium, misericordiam, et fidem, ut et nos veraciter de nostra miseria iudicantes, et Dei charitatem quam donavit ipse diligentes, pie recteque vivamus. |
| 25 | Iustum eius iudicium confitentes quo miseri effecti sumus, de quo dicit Apostolus: Iudicium quidem ex uno in condemnationem; et magnae charitati eius gratias agentes, de qua ipse idem dicit, gratiae praedicator, commendat autem suam charitatem Deus in nobis quoniam cum adhuc peccatores essemus Christus pro nobis mortuus est. |
| 26 | Oportuit et illa non omittere, id est, eleemosynas fructuum terrenorum, quia per rectam fidem et sacrarum virtutum operationem simul cum elemosynarum largitate debet quisque studere ut ad vitam perveniat aeternam, largiente ipso mediatore Dei et hominum, Domino nostro Iesu Christo, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus per omnia saecula saeculorum. |
| 27 | Amen. |