Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA CXX. HEBDOMADA VIII POST PENTECOSTEN. Lectio Epistolae B. Pauli ad Romanos.
| 1 | Fratres, humanum dico propter infirmitatem carnis vestrae. |
| 2 | Sicut enim exhibuistis membra vestra servire immunditiae et iniquitati ad iniquitatem, ita nunc exhibete membra vestra servire iustitiae in sanctificationem, etc. Magna sollicitudo et cura salutis vestrae ac devotio aeterni profectus vestri coram Deo nos admonet ex Apostolica lectione aliquantulum tractare vobiscum quam audistis. |
| 3 | Humanum, inquit, dico propter infirmitatem carnis vestrae, quia nondum potestis pleniter audire divinum. |
| 4 | Sive ita humana ratione dignum loquor quod omnes mecum sentire possunt, et ne ullus abnuere. |
| 5 | Sicut enim, inquit, exhibuistis membra vestra servire immunditiae et iniquitati ad iniquitatem, ita nunc exhibete membra vestra servire iustitiae in sanctificationem. |
| 6 | Inglorium quidem est, ut ita quis virtutibus sicut vitiis serviat; multo enim amplius et multo intentius est honoranda iustitia, et ideo dicit humane se loqui. |
| 7 | Si ergo humane, inquit, et communiter ago, eadem postulo, similia requiro. |
| 8 | Dudum ergo patrum nostrorum pedes currebant ad daemonum templa; nostri nunc currant ad Ecclesiam Dei. |
| 9 | Pedes qui prius libenter currebant ad effundendum proximi sanguinem, nunc multo libentius ad liberandum proximum currant. |
| 10 | Manus quae prius veloces erant aliena diripere, nunc sint multo velociores ad propria largienda. |
| 11 | Oculi qui prius intendebant ad pulchritudinem mulierum, vel alienum aliquid ad concupiscendum, nunc multo intentius circumspiciant pauperes, debiles, egenos ad miserandum. |
| 12 | Aures quae delectabantur auditu vano, nunc convertantur ad audiendum verbum Dei, ad explananda divina praecepta, et ad capiendam sapientiae disciplinam; linqua quae conviciis et maledictionibus aut turpiloquiis erat assueta, nunc convertatur ad benedicendum Deum, in omni tempore sermonem sanum proferat, et honestum, et qui aedificet audientes, mendacium deserat, et veritatem loquatur cum proximo suo. |
| 13 | Sed quid opus est haec singula prosequi, cum pateat omnibus uniuscuiusque membri ministerium, et ita quod antea quis exhibuit vitiis, nunc ad virtutes et ad opera iustitiae aptare contendat. |
| 14 | Et actum quem exhibuit ad adulterium, ad castitatem nunc et sanctificationem omnino convertat. |
| 15 | Et ita omnia membra quae ante iniquitati servire dependebant, haec conversio in melius proposita ad serviendum iustitiae sanctificationique dependat. |
| 16 | Sequitur: Cum enim servi essetis peccati, liberi fuistis iustitiae. |
| 17 | Hoc est, ab omni iustitia alieni, quia non est acceptum Deo simul iustitiae peccatoque servire. |
| 18 | Unde sequitur: Quem ergo fructum habuistis tunc in illis in quibus nunc erubescitis? In quorum recordatione maxima est verecundia his qui diligunt iustitiam et veritatem. |
| 19 | Quia omnis qui cognoscit aut diligit bonitatem in malis actibus suis erubescit. |
| 20 | Nam finis illorum mors est. |
| 21 | Id est, retributio illorum, poena perpetua. |
| 22 | Nunc vero liberati a peccato, servi autem facti Deo, habetis fructum aeternum in sanctificatione, finem vero vitam aeternam. |
| 23 | Notandum vero est esse libertatem culpabilem alienum esse ab operibus iustitiae et laudabilem servitutem esse iustitiae in sanctificatione. |
| 24 | Quisquis autem servus erit iustitiae, liber est a peccato, et servus est simul sapientiae et pietatis, pudicitiae et castitatis, et omnium una virtutum, quorum finis, id est retributio, vita aeterna est. |
| 25 | Unde fratres nosmetipsos incessanter discutere debemus per singula quae gessimus aut gerimus, et in unoquoque actu considerare cui serviamus, an peccato ad iniquitatem et ad interitum nobismetipsis, nisi eam citius deseramus, an iustitiae in sanctificationem ad promerenda nobis aeternae vitae gaudia. |
| 26 | Nisi enim prius per poenitentiam peccato moriamur, non possumus per iustitiam vivere Deo. |
| 27 | Stipendia enim peccati mors. |
| 28 | Peccatum enim nisi per confessionem et poenitentiam atque eleemosynarum largitatem destruatur, accipit remunerationem poenam aeternam. |
| 29 | Gratia autem Dei vita aeterna in Christo Iesu Domino nostro. |
| 30 | Bene enim additum est, vita aeterna in Christo Iesu, quia illi, qui resurgunt in confusionem et opprobrium sempiternum, habent quidem vi tam aeternam, sed in confusione et poena aeterna; iusti vero qui resurgunt, ad gaudia sempiterna habent vitam aeternam in Christo Iesu Domino nostro, simul cum illo aeterna gaudia possidentes, per omnia saecula saeculorum. |
| 31 | Amen. |