Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA CVII. IN VIGILIA SANCTI PETRI APOSTOLI. Lectio Actuum apostolorum.
| 1 | In diebus illis Petrus et Ioannes ascendebant in templum ad horam orationis nonum. |
| 2 | etc. In lectione Actuum apostolorum quae nunc ob memoriam beatorum apostolorum lecta est, quorum nos hodie natalitia venerando praevenimus, audistis charissimi nobis, Petrus, inquit, et Ioannes ascendebant in templum ad horam orationis nonam. |
| 3 | Apostoli hora nona templum ingressi, primo claudum, deinde debilem sanabant, deinde ad vesperam usque laborantes, multa hominum millia verbo fidei imbuebant. |
| 4 | Hoc et in ipso suo actu figuraliter se agere demonstrabant, quia Dominus noster appropinquante mundi fine in hunc mundum ad salvandos omnes sibi credentes venerat, et apostolos suos quasi ad ipsam vesperam mundi per totum orbem ad multitudinem hominum docendam direxit. |
| 5 | Et quidam vir qui erat claudus ex utero matris suae, baiulabatur: quem ponebant quotidie ad portam templi quae dicitur Speciosa, ut peteret eleemosynam ab introeuntibus in templum. |
| 6 | Hunc cum vidisset Petrus cum Ioanne dixit: respice. |
| 7 | At ille respexit in eos, sperans se aliquid accepturum ab eis, ait autem Petrus: Argentum et aurum non habeo, sed quod habeo, do tibi: in nomine Iesu Christi Nazareni surge et ambula. |
| 8 | Qui confestim surrexit. |
| 9 | In claudo isto si consideremus mystica sacramenta cognoscimus praeostensa, Per Speciosam portam templi ubi iste claudus sanabatur, evangelicam possumus intelligere praedicationem, per quam templum Dei, id est Christi Ecclesia spiritali pulchritudine decoratur. |
| 10 | In qua qui mente debiles per infidelitatem et ignorantiam nominis Christi simul et anima claudi sunt, remedium salutis accipiunt per evangelicam Christi praedicationem. |
| 11 | Denique Speciosa illa porta templi, quam diximus evangelicam praedicationem intelligi, claudum suscipit, id est incredulos, et integrum reddit, dum ad perpetuam sanitatem animae illos commovendo, exhortando et docendo perducit: sicut claudus iste cum esset ad Speciosam portam templi respiciens in Petrum et Ioannem accepit sanitatem, ita et nos claudi antequam veniremus ad agnitionem Christi, vere claudi eramus, quia in via iustitiae claudicabamus. |
| 12 | Claudicabamus autem non corporis gressu, sed internae mentis excessu. |
| 13 | Qui enim alienus est a via iustitiae, a via veritatis, id est a fide et agnitione Christi Filii Dei vivi, hic quamvis rectos pedes corporis habeat, totus claudus est, quia mente et anima claudicat, iter enim fidei ac veritatis in obeditione praeceptorum Christi, non gestibus tantum corporis inceditur, sed gestibus mentis internae. |
| 14 | Unde non dubium est, quia dudum claudicabamus a via iustitiae, cum veram viam salutis ac vitae Christum Dominum nostrum nesciebamus. |
| 15 | Sed postquam venimus ad Speciosam portam templi, ut praediximus, verbum vitae audiendo, intelligendo simul et operando, et ad apostolos, id est ad eorum exempla, per illorum sanctorum successorum praedicationem fide respeximus, tunc stabiliti et confirmati sunt gressus mentis nostrae, ut iam non claudicaremus amplius in via iniquitatis, sed rectis bonorum operum gressibus per iter iustitiae ambulemus. |
| 16 | Et apprehensa Petrus manu dextra claudi, allevavit eum. |
| 17 | Bene quem verbo erexit etiam dextra confortat, quia sermo docentis, in corde audientis minus valet, si non etiam propriae actionis commendetur exemplis. |
| 18 | Et exiliens stetit, et ambulabat, et intravit cum illis in templum. |
| 19 | Ordo perfectionis est egregius, primo illum resurgere qui iacuerat, deinde iter arripere bonae operationis, et sic aeterni regni ianuam simul cum sanctis apostolis intrare. |
| 20 | Ideo, fratres charissimi, quotiescunque beatissimorum apostolorum memoriam celebramus, praetermissis omnibus saeculi actibus sine aliqua dilatione profectu bonorum operum currere debemus, et reddere illis in Dei laudibus honorificentiam debitam; qui nobis aeternam salutem per effusionem sui sanguinis pepererunt, qui tantam hostiam in semetipsis pro nostra propitiatione Domino obtulerunt. |
| 21 | Praesertim cum ipse Dominus dixit ad illos: Qui vos honorat, me honorat, et qui vos spernit, me spernit. |
| 22 | Quisquis ergo debita veneratione honorat apostolos et martyres Christi, Christum honorat, quem diligit, et cum ipsis sanctis apostolis atque martyribus, simulque cum omnibus sanctis aeternae beatitudinis praemia consequetur, largiente Domino nostro Iesu Christo, cui est honor et gloria per immortalia saecula. |
| 23 | Amen. |