Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA XCIII. IN EODEM FESTO. Lectio sancti Evangelii secundum Matthaeum.
| 1 | In illo tempore, egrediente Iesu ab Iericho, secuta est eum turba multa: et ecce duo caeci sedentes secus viam, audierunt quia Iesus transiret, et clamarunt, dicentes: Domine, miserere nostri, fili David. |
| 2 | Turba autem increpabat eos ut tacerent. |
| 3 | At illi magis clamabant, dicentes: Domine, miserere nostri, fili David, etc. Multi latrones erant in Iericho qui egredientes et descendentes de Hierosolymis in Iericho interficere et vulnerare consueverant: idcirco Dominus venit Iericho cum discipulis, ut liberaret vulneratos et multam turbam secum traheret. |
| 4 | Denique postquam ab Iericho voluit egredi, secuta est cum turba multa. |
| 5 | Si mansisset Hierosolymis et nunquam ad humilia descendisset, turba usque hodie sederet in tenebris et umbra mortis. |
| 6 | Sed et duo caeci erant iuxta viam; caecos appellat, qui necdum dicere poterant in lumine tuo videbimus lumen. |
| 7 | Secus viam quia videbantur quidem habere legis notitiam: sed viam quae Christus est ignorabant: quos plerique Pharisaeos intelligunt et Sadducaeos, alii vero utrumque populum et Veteris Testamenti et Novi: quod alter scriptam legem, alter naturalem sequens sine Christo caecus erat. |
| 8 | Hi quia per se videre non poterant, audierunt praeconia Salvatoris et confessi sunt filium David. |
| 9 | Sin autem uterque caecus refertur ad populum Iudaeorum: hoc quod sequitur, increpabat eos turba, super ethnicos intelligendum, quos Apostolus monet, ne glorientur et superbiant contra radicem suam, sed cum ipsi ab errore priorum inserti fuerunt ex oleastro in bonam olivam, nequaquam debeant invidere priorum saluti. |
| 10 | Miserere nostri, fili David. |
| 11 | Increpantur a turbis et nihilominus non tacent, sed crebrius id ipsum ingeminant, ut desiderium verae lucis ostendant. |
| 12 | Stetit Iesus, et vocavit eos, et ait: Quid vultis faciam vobis? Dicunt: Domine, ut aperiantur oculi nostri. |
| 13 | Caeci erant, quo pergerent ignorabant. |
| 14 | Sequi non poterant Salvatorem, multae foveae in Iericho, multae rupes et praerupta in profundum vergentia: idcirco Dominus stat, ut venire possint, et vocari iubet ne turbae prohibeant, et interrogat quasi ignorans quid velint ut ex responsione caecorum manifesta debilitas pereat, et virtus ex remedio cognoscatur. |
| 15 | Misertus autem eorum Iesus, tetigit oculos eorum. |
| 16 | Et confestim viderunt, et secuti sunt eum. |
| 17 | Tangit oculos: et praestat artifex quod natura non dederat: aut certe quod debilitas tulerat donat misericordia. |
| 18 | Statimque viderunt et secuti sunt eum, qui ante in Iericho contracti sedebant et clamare tantum noverant; postea sequuntur Iesum non tam pedibus quam virtutibus, quia ipse est via, veritas et vita, Dominus videlicet noster Iesus Christus qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus per omnia saecula saeculorum. |
| 19 | Amen. |