Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA XCI. IN EODEM FESTO. Lectio libri Levitici.
| 1 | In diebus illis dixit Dominus ad Moysen: Si in praeceptis meis ambulaveritis, et mandata mea custodieritis, et feceritis ea, dabo vobis pluviam temporibus suis. |
| 2 | Et terra gignet fructum suum, et pomis arbores replebuntur. |
| 3 | Et apprehendet messium tritura vindemiam, et vindemia occupabit sementem: et comeditis panem vestrum in saturitate, et absque pavore habitabitis in terra vestra. |
| 4 | Dabo pacem in finibus vestris; dormietis et non erit qui exterreat. |
| 5 | Auferam malas bestias, et gladius non transibit terminos vestros. |
| 6 | Persequemini inimicos vestros et corruent coram vobis; persequentur quinque de vestris centum alienos, et centum e vobis decem millia: cadent inimici vestri in conspectu vestro gladio. |
| 7 | Respiciam vos et crescere faciam; multiplicabimini, et firmabo pactum vobiscum. |
| 8 | Comedetis vetustissima veterum, et vetera novis supervenientibus proiicietis. |
| 9 | Ponam tabernaculum meum in medio vestri, et non abiiciet vos anima mea. |
| 10 | Ambulabo inter vos et ero vester Deus, vosque eritis populus meus. |
| 11 | Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Aegyptiorum ne serviretis eis, et qui confregi catenas cervicum vestrarum ut incederetis erecti, etc. Quomodo a Iudaeis inveniemus omnimodo haec secundum litteram impleta, cum multi Dei prophetae custodientes eius mandata et in praeceptis eius ambulantes, in multa fuerunt afflictione constituti nec panem suum cum satietate, sed cum egestate comederunt, quemadmodum Ezechiel cui ab ipso hoc Deo praeceptum est: sed et Paulus eos qui in lege et Prophetis iustificati sunt exponens dicebat: circuierunt in melotis et in pellibus caprinis, humiliati, afflicti, quibus dignus non erat mundus. |
| 12 | Illud autem magis intendere in his quae dicta sunt oportet, quia custodientibus Dei mandata, triginta benedictiones in praesenti lex posuit. |
| 13 | Sic enim eas numero invenies unamquamque benedictionem ab alia per coniunctionem in septuaginta editione discernens, quia tot annorum existens Dominus, de quo ait Paulus, ut occurramus omnes in virum perfectum in mensuram aetatis plenitudinis Christi, venit ad baptismum quatenus donationis perfectionem per aetatem quam agens baptizatus est renuntiaret et ostenderet, et sic perfectus secundum tempus factus praedicare Evangelium coepit in quo omnis est vitae et donationis plenitudo, et conversationis retributionisque quae hic significavit. |
| 14 | Ait enim, et dabo vobis pluviam temporibus suis, dicit autem verbum Dei ut pote descendens de coelo gratiae, de quo Moyses sic dixit, attende, coelum, et loquar, et audiat terra verba ex ore meo: exspectetur sicut pluvia eloquium meum. |
| 15 | Et terra gignit fructum suum: id est corpus nostrum: huius enim boni fructus sunt, castitas, sobrietas, abstinentia. |
| 16 | Et pomis arbores replebuntur, sive, ut Septuaginta transtulerunt, Ligna campi dabunt fructum suum. |
| 17 | Ligna autem campi sunt animae motus, ut pote qui sunt motibus intelligibilis nostrae terrae, videlicet carnis sublimiores. |
| 18 | Horum enim fructus est veritas, iustitia, mansuetudo, compassio et his similia. |
| 19 | Apprehendet messium tritura vindemiam, et vindemia occupabit sementem. |
| 20 | Quia enim tritura terrae colligit fructus, vindemia arborum recte fructus corporis ait fructus animae comprehendere sive occupare quia hoc maximae quidem benedictionis, uno eodemque tempore stabile et fecundum corpus atque animam in virtutibus possidere. |
| 21 | Et absque pavore habitabitis in terra vestra, dabo pacem in finibus vestris. |
| 22 | Si enim corpus stabile fuerit et anima fructificet, securi in terra nostra habitabimus, quia caro non concupiscit contra spiritum. |
| 23 | Unde nec bellum per terram transibit, neque habebit tempus in resurrectione concupiscentiarum, de quibus ait Iacobus, unde bella et lites in vobis, nonne hinc, ex concupiscentiis vestris quae militant in membris vestris, quibus destructis pax in terra nostra lege Dei refrenata profligitur. |
| 24 | Et dormietis, inquit, in retributionis autem specie etiam hoc Scriptura sacra posuit, dormitio enim, ut pote requies, mors sanctorum dicitur: Et non erit, qui ex terra eat. |
| 25 | Qui enim sic vixit quemadmodum in superioribus dictum est, non habebit qui eum terreat tempore mortis, quae nobis dormitio est propter spem mortuorum resurrectionis. |
| 26 | Non habebit autem qui exterreat. |
| 27 | Nihil sibi conscius de quo terreatur. |
| 28 | Auferam malas bestias, videlicet daemones. |
| 29 | Bestiae enim sunt ex simili malitia primum sicut latentes: deinde ut venenum importabile et mortiferum habentes. |
| 30 | Persequimini inimicos vestros. |
| 31 | Non possunt enim ante faciem eorum, qui secundum legem vivunt, stare. |
| 32 | Et corruent coram vobis. |
| 33 | Qua morte? quae est utique per ieiunium et orationem, hoc enim modo nostri intelligibiles inimici daemones interimuntur, ut nequaquam ultra contra nos possint reviviscere: Persequentur quinque de vobis centum alienos: sive, ut Septuaginta transtulerunt, expellent quinquaginta centum millia. |
| 34 | Quinquaginta dicimus spiritalem hominem, quia die Pentecostes Spiritus de coelo descendit. |
| 35 | Ergo spiritalis ille qualem Paulus dicebat, Spiritalis autem iudicat omnia, et ipse a nemine iudicatur: id est, qui scientiam perfectam habet ad subtilem eorum quae agenda sunt discretionem, hic quamvis validum daemonem, verbi gratia qui est ex eis supra centum, et qui Legio appellatur propter multitudinem obedientium ei malorum spirituum et cooperantium valet superare atque vincere. |
| 36 | Et centum e vobis decem millia. |
| 37 | Qui enim non solum scientiam habet subtilem, sed et vitam perfectam atque consummatam: hic duplex quodammodo spiritalis est, et propterea centenario numero horrendius est, sicut duplicem fructum ferens in spiritu atque perfectum. |
| 38 | Ait enim: Et cadent inimici vestri in conspectu vestro gladio. |
| 39 | Illum dicens quem Paulus sic scribens exposuit: Cum enim prius dixisset inimicorum millia, id est, non est nobis colluctatio adversus carnem et sanguinem: sed adversus principes et potestates, adversus mundi rectores tenebrarum harum, adversus spiritalia nequitiae in coelestibus, subinfert, propterea accipite armaturam Dei, quam sigillatim dinumerans ait: et gladium spiritus, quod est verbum Dei. |
| 40 | Respiciam vos. |
| 41 | Quid est enim melius quam respici a Deo: cuius respectus salus est, adversario autem mors est. |
| 42 | Et crescere faciam et multiplicabimini. |
| 43 | Auget nos quidem cum parva bona quae agimus maxima facit apparere. |
| 44 | Comedetis vetustissima veterum, sive, ut Septuaginta transtulerunt, id est, quae vobis per legem et prophetas promissa sunt. |
| 45 | Et vetera veterum: quae per patriarchas in eorum benedictionibus promisit. |
| 46 | Et vetera novis supervenientibus proiicietis. |
| 47 | Quae sunt nona: Evangelica scilicet; nam cum maxima sint ea quae per patriarchas, legem et prophetas pollicita sunt, tamen per Evangelium promissa maiora sunt; propter quod horum comparatione illa a nobis superflua iudicantur. |
| 48 | Ecce enim capitulum quod totam benedictionem confirmat infert: id est, quae per Evangelium acta sunt et impleta per gratiam, ponam tabernaculum meum in medio vestri; vel sicut, Septuaginta: constituam testamentum meum vobiscum, quod est hoc in quo nova praemisit, cuius sic propheta Ieremias memoriam facit, et constituam vobis testamentum novum, non secundum testamentum quod disposui patribus vestris. |
| 49 | His enim coniuncta sunt, et quae sequuntur maxime. |
| 50 | Et non abominabitur anima mea vos. |
| 51 | Animam suam Deus voluntatem suam dicit: Ambulabo inter vos et ero vester Deus, vosque eritis populus meus. |
| 52 | Aperte autem etiam haec a Propheta praedicta sicut Septuaginta editio continet scripta sunt, hic Deus vester non reputabitur alius ad eum, posthaec in terra visus est, et cum hominibus conversatus est, quod non egisset si nos aversaretur. |
| 53 | Non ergo nos abominatus est, sed et inambulare in nobis per carnem voluit, et fieri noster Deus cum esset et prius: sed ignotus quia nos errori coniuncti eramus: postea autem per gratiam eius a peccatis abluti et donis virtutum abundanter repleti perveniemus sempiternam ad lucem. |