Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA LXXXIII. FERIA IV. Lectio libri Sapientiae.
| 1 | In diebus illis dixit Salomon filiis Israel: Diligite iu titiam qui iudicatis terram. |
| 2 | Admonet sapientia divina praepositos populi Dei quibus iudicandi data est potestas, ut iustitiam diligant et aequitatem in iudicio conservent. |
| 3 | Alias potest haec sententia ad omnes generaliter pertinere, qui ratione vigent et intelligibilem mentem habent; ut terram, hoc est carnem suam, iudicantes iustitiam diligant, scilicet ut non faciant carnis curam in concupiscentiis, sed spiritus imperio illam subiicientes virtutibus, quibus anima nutritur, maxime operam impendant deinde corpori suo secundum necessitatem et non secundum voluptatem consulant, recolentes semper illam sententiam legis: Quia non in solo pane vivit homo, sed in omni verbo quod procedit de ore Dei. |
| 4 | Sentite de Domino in bonitate, et in simplicitate cordis quaerite illum. |
| 5 | In bonitate autem de Domino sentit qui sanctam Scripturam secundum pietatem legit atque intelligit. |
| 6 | Et in simplicitate cordis eum quaerit qui humiliter eius voluntati se subiicit ad custodiendum videlicet mandata ipsius. |
| 7 | Nam qui pie Deum quaerit honorat sanctam Scripturam et non reprehendit quod nondum intelligit et propterea non resistit. |
| 8 | Quod est mitem esse de quo in Evangelio ait: Beati mites quoniam ipsi possidebunt terram. |
| 9 | Quoniam invenitur ab his qui non tentant illum: apparet autem eis qui fidem habent in illum. |
| 10 | Periculosum est enim humana praesumptione Deum tentare, cum scriptum sit, Non tentabis Dominum Deum tuum, sed salubre est fide recta illum honorare, quia iustus ex fide vivit. |
| 11 | Perversae enim cogitationes separant a Deo, probata virtus corripit insipientes. |
| 12 | Manifestum est quod omnis cogitatio impia et prava voluntas nullo modo iungatur Deo; non concordet summo bono, quia non est societas lucis ad tenebras, nec conventio Christi ad Belial. |
| 13 | Ubi autem bona intentio et studium sacrarum virtutum inerunt cordi, insipientium semper vitia reprobant atque arguunt errores, unde necesse habent amatores verae sapientiae ut mundent sua corda et totam intentionem animi in affectum vertant conditoris sui. |
| 14 | Quoniam in malevolam animam non introibit sapientia, nec habitabit in corpore subdito peccatis. |
| 15 | Huic testimonio Iacobus apostolus paria sentiendo in Epistola sua scripsit dicens: Nunquid potest, fratres mei, ficus olivas facere, aut vitis ficus? Sic neque salsa dulcem potest facere aquam. |
| 16 | Quis sapiens et disciplinatus inter vos, ostendat bonam conversationem in mansuetudine sapientiae. |
| 17 | Quasi zelum amarum habetis et contentiones in cordibus vestris, nolite gloriari, et mendaces esse adversus veritatem, non est ista sapientia de sursum descendens a Patre luminum, sed terrena, animalis, diabolica. |
| 18 | Ubi enim zelus et contentio, ibi inconstantia et omne opus pravum, nequaquam enim in malevolam mentem vera sapientia intrat, nec in facinoroso homine habitare poterit. |
| 19 | Spiritus enim sanctus disciplinae effugiet fictum, et auferet se a cogitationibus quae sunt sine intellectu. |
| 20 | Unde Manichaeum, Arium et Eunomium caeterosque haereticos dogmata sua erroribus plenissima sine Spiritus sancti gratia condidisse, certissimum constat; quia spiritus Domini bonus semper deducit in viam rectam, malignus autem spiritus seducit et secutores suos in laqueum perditionis aeternae secum trahit, de quo et subditur: Corripietur superveniente iniquitate. |
| 21 | Quia cum retributionis tempus advenerit, omnes impii et peccatores pro iniquitatibus suis poenam recipient perpetuam. |
| 22 | Benignus est enim spiritus sapientiae et non liberabit maledictum a labiis suis, quoniam renum illius testis est Deus, et cordis eius scrutator verus, et linquae illius auditor. |
| 23 | Haec sententia destruit errorem eorum qui sicut bonas cogitationes a Deo nobis constat inspirari. |
| 24 | Ita etiam malas ipso instigante putant in nostra mente generari. |
| 25 | Cum nullo modo Deus qui summe bonus est et omnes homines vult salvari, atque ad agnitionem veritatis pervenire, necessitatem mali verbi aut pravi actus alicui imponat, per quae perire possit. |
| 26 | Sicut Iacobus apostolus ostendit dicens: Nemo ergo cum tentatur dicat quod a Deo tentatur; Deus enim intentator malorum est, ipse enim neminem tentat. |
| 27 | Quoniam spiritus Domini replevit orbem terrarum. |
| 28 | Spiritus ergo sanctus, qui in primordio creaturarum invisibili potentia ferebatur super aquas, maiestate sua omnem implet et continet creaturam, sine dono virtutis suae replet orbem Ecclesiae in qua quotidie universis sui ostendit largitatem: inde est quod subiungitur: Et hoc quod continet omnia scientiam habet vocis. |
| 29 | Quia, ut Paulus ait, Alii per spiritum datur sermo sapientiae, alii sermo scientiae secundum eumdem spiritum, alteri fides in eodem spiritu. |
| 30 | Alii gratia sanitatum in uno spiritu, alii operatio virtutum, alii prophetia, alii discretio spirituum, alii genera linguarum, alii interpretatio sermonum. |
| 31 | Haec enim omnia operatur unus atque idem Spiritus dividens singulis prout vult. |
| 32 | Qui cum Patre et Filio vivit et regnat unus Deus per omnia saecula saeculorum. |
| 33 | Amen. |