Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA LXXXI. DOMINICA III POST PENTECOSTEN. Lectio Epistolae B. Ioannis apostoli.
| 1 | Charissimi, nolite mirari si odit vos mundus. |
| 2 | Nos scimus quoniam translati sumus de morte ad vitam, quoniam diligimus fratres, etc. De humanitate erga proximos et de cavendo odio, praesenti lectione admonemur ut audistis dilectissimi nobis; nolite mirari, inquit, si odit vos mundus: mundi enim nomine in Scripturis saepissime amatores mundi dicuntur; nos scimus quoniam translati sumus de morte ad vitam, quoniam diligimus fratres. |
| 3 | Per magnam Domini nostri Iesu Christi clementiam translati sumus, per eius passionem et mortem atque resurrectionem de morte et potestate diaboli ad liberam Domini nostri Dei servitutem, de tenebris aeterni supplicii ad beatitudinis aeternae gaudia sumus perducti; et hoc in nostra situm est potestate, utrum mortem eligamus, an vitam. |
| 4 | Mortem eligimus si in odio proximi et in amore persistimus mundi. |
| 5 | Vitam ergo eligimus si Deum toto corde, tota mente totaque virtute diligimus et proximos nostros sicut nosmetipsos. |
| 6 | Qui non diligit, manet in morte. |
| 7 | Redeat unusquisque ad cor suum, si ibi inveniet charitatem, id est dilectionem Dei et proximi puram, securus sit, quia transivit de morte ad vitam. |
| 8 | Ne ergo putetis, fratres, leve esse odisse aut non diligere fratrem, audite quod sequitur: Omnis qui odit fratrem suum, homicida est. |
| 9 | Iam enim si continebit quis odium fraternum, nunquid homicidium in corde suo contemnit? quamvis enim manus non moveat ad occidendum hominem, per odium proximi iam ut homicida reus est ante Deum. |
| 10 | Vivit ille et iste iam interfector iudicatur: quia si non proximum, tamen seipsum et animam suam occidit in odio vel invidia proximi sui. |
| 11 | Et scitis quoniam omnis homicida non habet vitam aeternam in semetipso manentem. |
| 12 | Spiritus enim sanctus disciplinae effugiet fictum: et ubi odium vel invidia manet, non habet locum ibi charitas, quae Deus est, nisi per longam benignitatem, humanitatem proximi, per confessionem et poenitentiam emendet: nam ubi non est charitas, id est, ubi Spiritus sanctus in corde hominis locum non habet, diabolum habet habitatorem. |
| 13 | Quapropter, dilectissimi, abiicite de cordibus vestris odium et invidiam, quae praeparant in vobis diaboli mansionem. |
| 14 | Estote benigni erga proximos et diligite eos et Spiritui sancto per confessionem et poenitentiam puram, dignum in cordibus vestris habitaculum per opera misericordiae praeparate. |
| 15 | In hoc cognovimus charitatem Dei, quoniam ille pro nobis animam suam posuit, et nos debemus pro fratribus animas nostras ponere. |
| 16 | Exemplum enim Christi et apostolorum nos imitari oportet ut doctrina vel praedicatio nostra operibus comprobetur; nihil enim turpius quam si bonum quod quisque praedicat, explere opere negligat: tunc enim praedicatio utiliter profertur quando efficaciter adimpletur. |
| 17 | Proinde sacerdotes nullius hominis inimicitias formidare habent, sed oppressores pauperum, et potentes inique agentes palam debent arguere atque ad indulgentiam inopum et ad sui emendationem sollicite provo care. |
| 18 | Quod si arguunt in charitate Dei et proximi fideles probantur existere. |
| 19 | Sed si qui contra divites inique agentes non se ad corrigendum erexerint sacerdotes, mercenarios se non pastores esse demonstrant, et a Dei charitate extraneos, quia vident lupum venientem et fugiunt, dum malos redarguere metuunt. |
| 20 | Et pro aliorum iniquitate damnantur, si eos aut ignorantes non erudiunt, aut peccantes non arguunt. |
| 21 | Qui autem habuerit substantiam mundi, et viderit fratrem suum necessitatem habere, et clauserit viscera sua ab eo, quomodo charitas Dei manet in eo? Si enim nondum es idoneus mori pro fratre, iam idoneus esto dare de tuis facultatibus fratri, iam percutiat viscera tua charitas: et non de iactantia facias, sed de intimo adipe misericordiae, ut consideres illum in egestate positum. |
| 22 | Si enim superflua non curas dare fratri tuo, animam tuam quomodo poteris ponere pro fratre tuo? Iacet pecunia in sinu tuo, quam fures tibi auferre possunt, et si illam non auferunt fures, moriendo illam deseris, etiamsi te illa viventem non deserat. |
| 23 | Quid inde facturus es? esurit frater tuus, in necessitate positus est, non habet ipse, tu habes. |
| 24 | Considera enim quod simul estis empti, unum est pretium vestrum amborum. |
| 25 | Christi enim sanguine redempti estis. |
| 26 | Quomodo enim te Christianum esse gloriaris, si opera Christi non feceris? nihil enim tibi prodest Christianum nomen si operibus te christianum esse non probaveris. |
| 27 | Filioli mei, non diligamus verbo, neque lingua, sed opere et veritate: praestante Domino nostro Iesu Christo qui cum Patre et Spiritu sancto Deus vivit et regnat in saecula saeculorum. |
| 28 | Amen. |