Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA L. FERIA IV. Lectio Epistolae beati Pauli apostoli ad Hebraeos.
| 1 | Fratres, vidimus Iesum propter passionem mortis gloria et honore coronatum, ut gratia Dei pro omnibus gustaret mortem. |
| 2 | Hic ostendit quia gloria et honor crux est Christi, pro qua modicum minoratus est ab angelis, sicut ipse Dominus eam semper vocat dicens: Ut glorificetur filius hominis. |
| 3 | Si ille ea quae pro servis passus est gloriam vocat, multo amplius tu, homo, qui pro Domino pateris, tibi ad gloriam pertinere sempiternam dubitare non debes. |
| 4 | Addidit, ut gratia Dei pro omnibus gustaret mortem. |
| 5 | Ipsum vero gratiam nominat qui pro omnium salute gustavit mortem; non enim debebatur nobis ut Filius pro nobis gustaret mortem, sed gratia hoc fecit, ipse quidem pro omnibus mortuus est. |
| 6 | Quid autem si non omnes credunt, ille tamen quod suum erat implevit, propterea dixit, gustavit mortem, quia brevi tempore in illa fuit, ut ea devicta confestim resurgeret. |
| 7 | Decebat enim eum propter quem omnia, et per quem omnia, qui multos filios adduxerat in gloriam, auctorem salutis eorum per passionem consummare. |
| 8 | Decebat enim per passionem consummare. |
| 9 | Id est, perficere omnium salutem, per quem omnia, id est, per eius mortem, sive quae in coelis, sive quae in terris restaurata sunt, per quem etiam omnia creata sunt. |
| 10 | Vides quantum est in medio nostrum, et ipse Filius et nos filii, ille proprius, nos adoptati: sed ille salvat et nos salvamur. |
| 11 | Vides quomodo nos et coniungit et discernit: multos filios, inquit, inducens in gloriam, hic coniunxit, auctorem, inquit, salutis eorum, hic discrevit. |
| 12 | Qui enim sanctificat, et qui sanctificantur, ex uno omnes. |
| 13 | Ecce iterum quomodo coniungit honorans et consolans, et Christi fratres eos nominans, secundum quod ex uno eos esse dicit. |
| 14 | Deinde muniens sermonem suum et ostendens quomodo de eo qui secundum carnem est dixit, qui enim sanctificat, hoc est Christus; et qui sanctificantur, hoc est, nos, intueris quantum interest? Ille sanctificat, nos sanctificamur. |
| 15 | Addidit, ex uno omnes. |
| 16 | Unus est enim Deus a quo omnia; sed ille aliter, aliter et nos; ille quasi proprius Filius, nos vero quasi adoptivi. |
| 17 | Attamen unum habemus Patrem Deum; ille quasi proprius Filius sanctificat, nos sicut adoptivi sanctificamur, propter quam causam non confunditur fratres eos vocare dicens: Nuntiabo nomen tuum fratribus meis. |
| 18 | In eo enim quod dixit, non erubescit fratres eos vocare, demonstrat nostrae naturae esse fraternitatem, sed misericordiae eius et humilitatis multae, quia nos fratres elegit sibi. |
| 19 | Et hoc prophetico affirmat testimonio, ne quasi novum putaretur, et non multo ante praedictum. |
| 20 | Ait enim, nuntiabo fratribus meis; post sacram passionem et resurrectionem dicit gloriam Divinitatis toto orbe vulgandam. |
| 21 | Nuntiabo enim dicit, id est, narrare facio, sicut in Evangelio mulieribus dixit: Ite, nuntiate fratribus meis; fratres autem dicuntur et qui diligunt et qui diliguntur. |
| 22 | Addidit: In medio Ecclesiae laudabo te. |
| 23 | In medio sanctorum laus Domini resonat per eum qui ait: Confiteor tibi, Pater, Domine coeli et terrae, quia abscondisti haec a sapientibus et revelasti ea parvulis. |
| 24 | Laus Domini vera non solum ore sed etiam corde, amantis et perficientis praecepta Domini narratur. |
| 25 | Et iterum: Ego ero fidens in eum. |
| 26 | De suscepto homine hoc dictum est, cuius confidentia tota in Deo Patre esse non dubium est; sicut in Evangelio ipse ait pro quibus supplicabatur dicens: Volo, Pater, ut ubi ego sum, et isti sint mecum. |
| 27 | Quos etiam ut confidentiam haberent exhortabatur dicendo: Confidite, ego vici mundum. |
| 28 | Et iterum: Ecce ego et pueri quos mihi dedit Deus. |
| 29 | Hoc testimonium de Isaia protulit Apostolus ad Christum, et ad apostolos referens, quos propter innocentiam pueros nominavit. |
| 30 | De quibus ipse Dominus ait: Sinite parvulos venire ad me, talium est enim regnum coelorum. |
| 31 | Quia ergo pueri communicaverunt carni et sanguini, et ipse similiter participavit iisdem. |
| 32 | Hic astruit fraternitatem veram et humanitatem in Christo non fictam: sicut pueri carne et sanguine constant, et ille participavit carni et sanguini, ut haberet unde gustaret mortem pro puerorum salute, cuius dispensationis affatim causam subiungens: Ut per mortem, inquit, destrueret eum qui habebat mortis imperium. |
| 33 | Hoc est diabolum. |
| 34 | Hic admirabile quiddam demonstrat, quia per quod potestatem habuit diabolus, per hoc victus est: arma quae fuerant illi fortia adversum mundum, hoc est mors, per eam illum Christus percussit; hic magnitudinem virtutis eius qui vicit insinuat, ostendendo quantum bonum operaretur mors. |
| 35 | Et liberaret, inquit, eos, qui timore mortis per totam vitam obnoxii erant servituti. |
| 36 | Quare tremitis, quare timetis eam quae iam condemnata est; iam terribilis non est, sed optabilis, quasi laborum finis et requici initium. |
| 37 | Cur, ait, timore mortis per totam vitam obnoxii erant servituti? Servi siquidem mortis omnes fuerant quia mortem timebant, necdum erant soluti a timore mortis, cuius legibus tenebantur. |
| 38 | Nunc itaque sancti derident eam, qui, agone transacto et morte devicta, ad regnum transituri sunt. |
| 39 | Unde et ipse Paulus ait: Cupio dissolvi et esse cum Christo. |
| 40 | Nusquam enim angelos apprehendit, sed semen Abrahae apprehendit. |
| 41 | Unde debuit per omnia fratribus similari. |
| 42 | Honorat hic patriarcham eosque qui de eius sunt genere, ad quos haec Epistola scripta est. |
| 43 | Commemorat ergo de beneficiis Dei, et de propinquitate carnali ad Christum, et de promissione quae dicta est ad Abraham: Tibi et semini tuo dabo terram hanc. |
| 44 | Quia ex uno omnes. |
| 45 | Id est, ab Abraham Christus secundum carnem et illi ad quos haec loquebatur. |
| 46 | Quod vero superius ait: Quia pueri communicaverunt carni et sanguini, et ipse similiter participavit iisdem. |
| 47 | Exsequitur amplius hunc sensum, unde participaret carnem et sanguinem. |
| 48 | Ideo ait, non enim quemquam angelorum apprehendit, id est, non cuiuslibet angeli naturam suscepit, sed semen Abrahae apprehendit. |
| 49 | Non enim angelis una dignitas donata est, ut in unam personam Dei Filius eorum naturae coniungeretur, sed honorem et hanc dignitatem humanae naturae Deus Dei Filius contribuit, ut Deus et homo una esset persona. |
| 50 | Quare dixit apprehendit? quia nos quasi recedentes ab eo et longe fugientes insecutus apprehendit, et in unam personam nostrae fragilitatis naturam sibi contemperavit. |
| 51 | Unde debuit, inquit, per omnia fratribus similari. |
| 52 | Quid est, secundum omnia? Natus est, inquit, educatus crevit, passus est omnia quae oportuit, in fine mortuus est: hoc est secundum omnia fratribus similari. |
| 53 | Quoniam multa quippe dixit de maiestate ipsius et superiore gloria, iam de dispensatione movet sermonem, ut contemplemur cum quanta sapientia illum ostendit multum studium habentem ut nobis similaretur, quod fuit curam de nobis plurimam gerentis. |
| 54 | Dicens enim superius: Quia pueri communicaverunt carni et sanguini, et ipse similiter participatus est iisdem; et hic dixit secundum omnia fratribus similari, quasi dicens: Qui tam magnus est, qui est splendor gloriae, qui est character substantiae, qui saecula fecit, qui sedet in dextera Patris, iste voluit et studuit frater noster in omnibus fieri. |
| 55 | Ut misericors fieret et fidelis pontifex ad Dominum, ut repropitiaret delicta populi. |
| 56 | Nec itaque fuit alia causa illi per omnia fratribus assimilari, nisi ut fidelis pontifex esset in nobis, nostrisque propitiaret delictis. |
| 57 | In eo enim in quo passus est ipse tentatus, potens est eis qui tentantur, auxiliari. |
| 58 | In eo, id est homine, in quo passus est, potens est vinctos liberare tentarosque adiuvare ne vincantur, quia tentationes nostras non solum sicut Deus, sed etiam sicut homo in seipso per experimentum cognovit; licet Deus in sua natura sit impassibilis, tamen in nostra quam assumpsit, idem Dei Filius passibilis fuit nostrae naturae consimilis. |
| 59 | In ea vero carne quam suscepit multa saeva passus est, novit quid est tentatio patientium: ipse tentatus est sed non superatus. |
| 60 | Quid est ergo quod dicit, potest eos qui tentantur adiuvare? Tanquam si quis diceret: Cum multa alacritate protendam manum ad compatiendum. |
| 61 | Unde, fratres sancti, vocationis coelestis participes, considerate apostolum et pontificem confessionis nostrae Iesum Christum Dominum nostrum. |
| 62 | Adhuc etiam de incarnationis Christi loquitur mysterio, nam in Evangelio ipse testatur se missum non esse nisi ad oves perditas, hoc est, domus Israel. |
| 63 | Apostolus igitur Graece, Latine missus dicitur. |
| 64 | Cognoscite quid est Iesus sacerdos et qualis, et non habetis opus consolatione alia neque solatio. |
| 65 | Pontificem enim eum dixit confessionis nostrae, id est fidei nostrae, cui iste populus novus commissus est, sicut et Moysi prior populus in regimen datus est: sed huic maiora et longe meliora commissa sunt. |
| 66 | Vult enim beatus Paulus erigere animos Israelitarum ad excellentiam promissionum Dei, ut intente parent se accipere quod Deus benigne illis promisit afferre per Iesum Christum Dominum nostrum, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus per omnia saecula saeculorum. |
| 67 | Amen. |