Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA XLVIII. DOMINICA POST ASCENSIONEM DOMINI. Lectio Epistolae B. Petri apostoli.
| 1 | Charissimi, estote prudentes et vigilate in orationibus, etc. Et Dominus in Evangelio nos incerti finis intuitu semper orare ac vigilare praecepit. |
| 2 | Ait namque loquens de die iudicii: Vigilate, omni tempore orantes, ut digni habeamini fugere ista omnia quae futura sunt, et stare ante filium hominis. |
| 3 | Bene autem in orationibus vigilare iubemur, ut cum stamus ad orationem, cogitatio omnis carnalis et saecularis abscedat, nec quidquam tum animus praeter id solum cogitet quod precatur. |
| 4 | Subrepit enim frequenter hostis, et subtiliter fallens, preces nostras a Deo avocat, ut aliud habeamus in corde et aliud proferamus in voce, cum intentione sincera Deum debeat non sonus vocis, sed animi sensus orare Ante omnia autem mutuam in vobismetipsis charitatem continuam habentes. |
| 5 | Bene addit continuam, quia semper diligere valemus, semper autem vigilare in orationibus, fragilitate carnis obstante, nequimus, semper his, quas subiungit, virtutibus insistere minime valemus, id est, hospitalitati, doctrinae, administrationi gratiarum, vel communium vel spiritalium in proximos, caeterisque huiusmodi; quia haec nimirum et per officium corporis, et per tempora opportuna fieri necesse est: ipsa autem charitas, cuius instinctu haec foris aguntur, quae interiori homini praesidet, semper ibidem haberi potest, quamvis in publicum non semper ostendi potest. |
| 6 | Quia charitas operit multitudinem peccatorum, etc. In eo maxime cum Deo dicitur veraciter, et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. |
| 7 | Et siquidem cuncta opera bona quae facimus, culpas quas fecimus diluere et cooperire certum est; sed haec ideo specialiter de charitate dicit, per quam proximis nostris ea quae nobis debent donamus, quia iustissimum est apud Deum ut iuxta mensuram pietatis qua mensi fuerimus, remetiatur nobis. |
| 8 | Sicut e contra terribiliter duri cordis vir sapiens arguit dicens: Homo homini servat iram et a Deo quaerit medelam. |
| 9 | Nec dubitandum quod in eo quoque qui per charitatem, quidquid valet erga correctionem proximi, admonendo, increpando, castigando, operatur, charitas ipsa cooperit multitudinem peccatorum. |
| 10 | Si quis loquitur quasi sermones Dei. |
| 11 | Timens videlicet ne praeter voluntatem Dei, vel praeter quod in sanctis Scripturis evidenter praecipitur, vel dicat aliquid vel imperet, et inveniatur tanquam falsus testis, aut sacrilegus, vel introducens aliquid alienum ad doctrinam Domini; vel certe subrelinquens et praeteriens aliquid eorum quae Deo placita sunt, cum ipse manifestissime praedicatoribus veritatis de his quos vita imbuerent praecipiat dicens: Docentes eos servare omnia quaecunque mandavi vobis. |
| 12 | Et ea enim quae ipse mandavit non alia, et haec non ex parte sed omnia suis auditoribus ad servandum contradere iubet. |
| 13 | Si quis ministrat tanquam ex virtute, quam administrat Deus: Tanto humilius impendat quisque proximo bonum omne quod potest, quanto certissime novit quoniam a semetipso non potest habere quod impendat, ut in omnibus honorificetur Deus per Iesum Christum, iuxta ipsius Iesu Christi praeceptum quo ait: Videant vestra bona opera, et glorificent Patrem vestrum qui in coelis est. |
| 14 | Honorificatur ergo Deus in actibus nostris, cum omne quod bene ac secundum voluntatem Dei facimus, non hoc nostris meritis, sed eius gratiae tribuimus; e contra autem mala quae gerimus nostrae solum malitiae, vel inertiae, vel ignorantiae deputamus: ideo necesse est ut vitam nostram in omnibus secundum voluntatem Dei ordinemus, et ea quae ab eo iussa sunt studiose faciamus; quae autem ab eo prohibita sunt nullo modo agantur, sed in recta fide et bonis operibus, usque in finem vitae perseverare contendamus: praestante Domino nostro Iesu Christo, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus per omnia saecula saeculorum. |
| 15 | Amen. |