Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA XLIV. IN VIGILIA ASCENSIONIS DOMINI, Lectio Epistolae ad Ephesios.
| 1 | Fratres, unicuique nostrum data est gratia secundum mensuram donationis Christi. |
| 2 | Propter quod dicit: Ascendens in altum captivam duxit captivitatem: dedit dona hominibus, etc. Gratiam et misericordiam Domini nostri Iesu Christi, quam generi contulit humano, breviter hic Apostolus in electione replicavit praesenti, ut audistis; ait enim: Unicuique nostrum data est gratia secundum mensuram donationis Christi; iuxta mensuram namque credentium datur gratia spiritalis, tantum muneris misericordia sua largiens, quantum potest ille cui donatur accipere: Propter quod dicit: Ascendens in altum captivam duxit captivitatem: dedit dona hominibus. |
| 3 | Nos qui nunc credimus in Christum de gentibus congregati, cum essemus creatura Dei, diabolo capti sumus et eius satellitibus distributi: venit igitur Dominus noster Iesus Christus, divinam maiestatem abscondens in homine ne a diabolo cognosceretur, et praedicavit nobis, qui a diabolo captivati fuimus, remissionem, et qui in mortis vinculis tenebantur, solutionem: sustinens pro hominibus mortem in humanitate, qui in divinitate mori non potest; et aeternam mortem sua morte devicit, et de terra resurgens in excelsa coelorum hominem, quem assumpsit, evexit; sanctorum animas qui in inferno tenebantur captivitate eripuit et ad regna secum coelorum perduxit, et credentibus in se hominibus Spiritus sancti dona largitus est, ut Apostolus ipse alibi docet: Alii gratiam sanitatum, alii operationem virtutum, alii prophetiam, alii discretionem spirituum, alii genera linguarum, alii quoque interpretationem sermonum: dividens singulis prout vult. |
| 4 | Quod autem ascendit, quid est, nisi quia et descendit primum in inferiores partes terrae? Secundum formam scilicet servi ascendit, ad quam non localiter, sed dignanter descendit. |
| 5 | Descendere autem ideo dicitur in infernum ad servandas animas iustorum, ut homines etiam secum ad coelestia revocaret. |
| 6 | Qui descendit cum anima in infernum, ipse cum anima et corpore ascendit in coelum, ut impleret omnia quae scripta sunt de gloria triumphi sui. |
| 7 | Et ipse dedit quosdam apostolos, qui per orbem terrae missi sunt praedicare, quosdam autem prophetas, alios autem evangelistas, alios autem pastores et doctores, ad consummationem sanctorum in opus ministerii, in aedificationem corporis Christi. |
| 8 | Quia corpus Domini esse Ecclesia intelligitur, quae de vivis lapidibus, id est, de hominibus construitur fidelibus, hoc ipsi habent operis ut secundum dispensationem et officia sibi credita Ecclesiam Christi, id est, corpus eius, aedificent. |
| 9 | Donec occurramus omnes in unitatem fidei et agnitionis Filii Dei, in virum perfectum, in mensuram aetatis plenitudinis Christi. |
| 10 | Unde omni studio laborandum nobis est primo ut in fidei occurramus omnes unitatem; deinde in eadem unitate habere agnitionem Filii Dei, ita ut in interiore homine Christum fiducialiter imitando, perfecti viri vocabulum sortiamur. |
| 11 | Praesenti enim festivitate, id est, ascensione Christi Domini ad coelos, quam hodie venerando praevenimus, Deo sumus, dilectissimi, mira reconciliatione sociati et coelestem misericordiam pleniter consecuti: in qua pax nobis miranda donata est per Christum, quam nullis unquam nostris meritis voluimus adipisci. |
| 12 | Nos qui terra videbamur indigni, in hac solemnitate elevati sumus ad coelum. |
| 13 | Qui nec terrestria merebamur, coelorum transivimus fines et ipsa sede regali decoramur in natura humana. |
| 14 | Exsultemus itaque, dilectissimi, gaudio spiritali, et digna apud Deum gratiarum actione laetantes, liberos cordis oculos ad illam altitudinem in qua Christus est, erigamus: sursum vocatos animos desideria terrena non deprimant, ad aeterna praelatos peritura non occupent, viam veritatis ingressos vanitates mundanae non retrahant. |
| 15 | Nihil est autem validius, dilectissimi, contra diaboli dolos, quam benignitas misericordiae et largitas charitatis, per quam omne peccatum aut vincitur aut declinatur. |
| 16 | Sed huius virtutis sublimitas non prius apprehenditur quam illud quod ei est adversarium, subruatur. |
| 17 | Quid ergo tam inimicum misericordiae et operibus charitatis quam avaritia, de cuius radice omnium malorum germen emergit? quae nisi in suis fomitibus enecetur, necesse est ut in agro illius in quo huius mali plantatio convaluit, spinae potius tribulique vitiorum quam ullum verae virtutis semen oriatur. |
| 18 | Resistamus ergo, dilectissimi, huic tam pestifero malo et charitatem, sine qua nulla virtus potest nitere, sectemur, ut per hanc, qua ad nos Christus descendit, dilectionis viam, et iam nos ad ipsum possimus ascendere, cui est cum Deo Patre et Spiritu sancto honor in saecula saeculorum. |
| 19 | Amen. |