Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA XLII. IN LITANIA MAIORE. Lectio Epistolae beati Iacobi apostoli.
| 1 | Charissimi, confitemini alterutrum peccata vestra, et orate pro invicem ut salvemini. |
| 2 | In hac sententia illa debet esse discretio, ut quotidiana leviaque peccata alterutrum coaequalibus [Ms., coaequales] confiteamur, eorumque quotidiana credamus oratione salvari. |
| 3 | Porro gravioris leprae immunditiam iuxta legem sacerdoti pandamus; atque ad eius arbitrium, qualiter et quanto tempore iusserit, purificari curemus. |
| 4 | Multum enim valet deprecatio iusti assidua. |
| 5 | Elias homo erat similis nobis passibilis; et oratione oravit ut non plueret super terram, et non pluit annos tres, et menses sex. |
| 6 | Decenter astruit exemplo quantum deprecatio iusti valeat assidua, cum Elias una tantum oratione orando tam longo tempore coelos continuerit, terris imbres averterit, fructus mortalibus negaverit; et rursus ubi voluit, ubi tempus esse perspexit, ubi longo inediae tabe cor regis superbi et gentis idololatrae ad poenitentiam vidit inflexum, una solummodo oratione oraverit et fructus atque aquas quas negaverat terris, restituerit. |
| 7 | Sic enim sequitur: Et rursum oravit, et coelum dedit pluviam, et terra dedit fructum suum. |
| 8 | Si semel ergo et prius et postmodum oravit, et hoc unus Elias ac tanta impetravit, quantum autem valeat frequens plurimorum oratio iustorum ostendit; sed ne trepidaret nostra fragilitas reputans se tanto prophetae, qui curru igneo rapi meruit ad coelos, similia facere non posse, consulte beatus Iacobus de eius oratione locuturus ita inchoavit: Elias homo erat similis nobis passibilis. |
| 9 | Homo namque erat, tametsi nulli hominum virtute secundus, similis nobis origine carnis, passibilis ut nos et mentis fragilitate et carnis. |
| 10 | Nam quod carne fragilis esset apud Sarepthanam viduam victum quaerendo monstravit. |
| 11 | Quod mente quoque passibilis fuerit, ostendit, cum post redditas terris aquas exstinctosque prophetas et sacerdotes idolorum, unius mulierculae minis exterritus, per deserta diffugit. |
| 12 | Quanti autem sit meriti apud Dominum pro infirmantibus orare, eosque sua peccata confitentes ad amissam revocare sospitatem subdendo manifestat. |
| 13 | Si quis autem erraverit ex vobis a veritate, et convertit quis eum, scire debet quoniam qui converti fecerit peccatorem ab errore viae suae, salvabit animam eius a morte. |
| 14 | Quia enim in superioribus huius Epistolae partibus linguam nostram a maligna vel otiosa locutione restringit, opportune in fine quid maxime loqui debeamus, ostendit. |
| 15 | Iubemur itaque orare et psallere Domino quoties aliquibus pulsamur adversis. |
| 16 | Item, confiteri alterutrum peccata nostra et orare pro invicem ut salvemur; pro sanitate proximorum non solum temporali, sed potius aeterna quantam possumus sollicitudinem impendere curemus. |
| 17 | Si enim mercedis est a morte eripere carnem quandoque morituram, quanti est meriti a morte animam liberare, in coelesti patria sine fine victuram? Notandum sane quod quidam codices habent: Salvabit animam suam a morte; et ex ambiguo Graeco ita etiam recte interpretari potest: et revera qui errantem corrigit, sibimetipsi per hoc vitae coelestis gaudia ampliora conquirit. |
| 18 | Salvabit, inquit, animam eius a morte, et operit multitudinem peccatorum. |
| 19 | Qui peccatorem ab errore convertit et eius peccata per hanc conversionem ab aspectu interni iudicis superpositione vitae melioris abscondit, sua quoque in quibuscunque offendit errata ab intuitu eius qui omnia videt proximum curando contegit. |
| 20 | Iuxta illud Psalmistae: Beati quorum remissae sunt iniquitates et quorum tecta sunt peccata. |
| 21 | Nec obliviscitur beatus Iacobus quod superius ait: Nolite plures magistri fieri, fratres mei; ibi namque imperfectos in propria actione a magisterii officio, quod per iactantiam quaerebant, submovet; hic vero instructos ex omni parte, quid erga salutem proximorum per amorem fraternitatis agere debeant, edocet. |
| 22 | Quod enim hoc doctor facere perhibetur, hoc alio loco charitas facere memoratur, dicente beato Petro apostolo quia charitas operit multitudinem peccatorum. |
| 23 | Nec praetereundum quod haec errantis conversio non solum loquendo, sed plerumque etiam bene agendo perficitur. |
| 24 | Nam si quis etiam lingua tacente proximis exempla bonae actionis ostendit, eosque ad imitanda, quae neglexerant, eleemosynae, vel hospitalitatis, vel aliarum opera virtutum, convertit, officium profecto doctoris exsequitur, ac pro eius, quem correxerat, salvatione fratris certam a pio iudice mercedem consequetur. |