Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA XXXIX. FERIA VI. Lectio sancti Evangelii secundum Ioannem.
| 1 | In illo tempore dixit Iesus discipulis suis: Adhuc modicum vobiscum sum, etc. Tanquam diceret: Continuo quidem resurrectione glorificabor, non tamen continuo ascensurus in coelum, sed adhuc modicum vobiscum, significans quadraginta dies, quibus erat cum discipulis temporibus opportunis apparens illis. |
| 2 | Potest tamen intelligi quod parvum tempus illius tantummodo noctis usque ad passionis horam cum discipulis se esse significaverit. |
| 3 | Est et alia divina praesentia, sensibus ignota mortalibus, de qua item dicit: Ecce vobiscum sum usque ad consummationem saeculi. |
| 4 | Hoc certe non est adhuc modicum vobiscum sum; sed est modicum vobiscum sum, vel ante passionis horam vel post resurrectionem. |
| 5 | Alio loco dixit discipulis suis: Haec sunt verba quae locutus sum vobis cum adhuc essem vobiscum, nisi cum adhuc essem in carne mortali in qua estis et vos. |
| 6 | Tunc enim cum haec diceret in eadem carne suscitata erat, sed cum illis in eadem mortalitate iam non erat. |
| 7 | Quaeretis me: sicut dixi Iudaeis: Quo ego vado vos non potestis venire; et dico vobis modo. |
| 8 | Hoc est, modo non potestis. |
| 9 | Iudaeis autem cum haec diceret, non addidit modo. |
| 10 | Isti itaque non poterant venire tunc quo ille ibat, sed poterant postea; ideo desiderans eos quomodo idonei esse possent pergere quo ille antecedebat: Mandatum novum, inquit, do vovis, ut diligatis invicem. |
| 11 | Hi sunt gressus quibus sequendus est Christus; hoc mandatum charitatis. |
| 12 | Innovat quippe audientem vel potius obedientem non omnis, sed ista dilectio, quam Dominus ut a carnali dilectione distingueret, ait: Sicut dilexi vos. |
| 13 | Dilectio ista non innovat ut simus homines novi, sed haeredes testamenti novi. |
| 14 | Haec dilectio populum novum collegit Christo; haec antiquos Patres innovabat ut essent in Christum credentes qui venturus erat redimere eos. |
| 15 | Audiant enim atque custodiant, Mandatum novum do vobis ut diligatis invicem, omnes qui volunt fratres esse unici Filii Dei, qui seipsum in hac dilectione tradidit pro nobis. |
| 16 | Nam et in hoc mandato illud mandatum est quod prius ponitur: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota mente tua. |
| 17 | Sed bene intelligentibus utrumque invenitur in singulis; nam et qui diligit Deum non eum potest cohibere praecipientem ut diligat proximum, et qui ante atque spiritaliter diligit proximum, quid in eo diligit nisi Dominum? Ipsa est dilectio ab omni mundana dilectione discreta quam distinguendo addidit Dominus, sicut dilexi vos, cum Dominus Iesus sanctam dilectionem, qua se invicem diligerent, discipulis commendaret. |
| 18 | Dicit ei Simon Petrus: Domine, quo vadis? Sic utique hoc dixit magistro discipulus et Domino servus tanquam sequi paratus, propterea quippe Dominus qui eius animum vidit quare hoc interrogaverit, sic ei respondit: Quo ego vado non potestis me modo sequi. |
| 19 | Tanquam diceret: Propter quod interrogas non potes modo. |
| 20 | Non ait: Non potes; sed non potes modo: dilationem intulit, non spem tulit; et eamdem spem quam non tulit, sed potius dedit, sequenti voce firmavit addendo atque dicendo: Sequeris autem postea. |
| 21 | Respondit Petrus: Quare te non possum sequi modo? Animam meam pro te ponam. |
| 22 | Quid in animo eius esse cupiditatis videbat? Quid virium non videbat? Voluntatem suam iactabat infirmus, sed impendebat valetudinem medicus. |
| 23 | Iste promittebat, ille praenoscebat. |
| 24 | Qui nesciebat, audiebat; et qui praesciebat, docebat. |
| 25 | Respondit Iesus: Animam tuam pro me pones. |
| 26 | Quod promittis, modo non potes; prius est anima mea pro te ponenda, ut possis postea animam tuam pro me ponere; sicque resurrectionis meae gloria complebitur et passionis tuae merces in coelesti regno tibi praeparabitur ut cum sanctis angelis vivas et gaudeas per omnia saecula saeculorum. |
| 27 | Amen. |