Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA XXXII. ITEM FERIA IV. Lectio sancti Evangelii secundum Ioannem.
| 1 | In illo tempore, facta est quaestio ex discipulis Ioannis cum Iudaeis de purificatione, etc. Zelantes discipuli Ioannis magistrum, quia pluriores audiebant concurrere ad baptismum Christi, et praeferre Iudaeos baptismo Ioannis baptismum Christi, ita ut novissime ventum sit ad ipsum Ioannem, ut solveret quaestionem quam habuerunt discipuli eius cum Iudaeis de discretione inter baptismum Christi et baptismum Ioannis, et dixerunt ei: Rabbi, qui erat tecum trans Iordanem, ecce hic baptizat et omnes veniunt ad eum. |
| 2 | Quasi indignantes quod pluriores venissent ad baptismum Christi dixerunt: Omnes veniunt ad eum et te dimittunt, dum tuo baptismo baptizatus est ille, ad cuius baptismum omnes modo convenerunt. |
| 3 | Respondit et dixit: Non potest homo accipere quidquam, nisi ei fuerit datum de coelo. |
| 4 | Vos mihi testimonium perhibetis quod dixerim: Ego non sum Christus. |
| 5 | Si meo testimonio credatis, scitote me non esse Christum; sed illum et illius baptismum esse, in quo remissio est peccatorum, et Spiritus sanctus datur, non meum in quo tantummodo poenitentia dabatur, et fides in eum de quo querimoniam nunc habetis. |
| 6 | Non potest homo aliquid accipere, nisi fuerit illi datum de coelo. |
| 7 | Ministerium accepi quod mihi datum fuit de coelo; preco sum, ille iudex; ego servus, ille dominus; ille sponsus, ego amicus sponsi; illum oportet crescere, me autem minui; veniebam illi viam parare, non me exaltare; ego vox clamantis, ille Verbum Patris; qui post me venit, ante me factus est, id est, dignitate praelatus est mihi, cuius ego non sum dignus corrigiam calceamenti eius solvere, id nativitatis illius, qua ex virgine natus venit in mundum enarrare mysterium. |
| 8 | Audistis testimonium meum; credite testimonio meo; concurrite ad illum in cuius baptismo est remissio peccatorum. |
| 9 | Iste Ioannes tantae auctoritatis habebatur, ut a populo Christus putaretur. |
| 10 | Sed ille falsum respuit honorem, ut solidam potuisset habere veritatem. |
| 11 | Noluit de se iactare quod non fuit, ne sine eo esset qui semper fuit. |
| 12 | Qui habet sponsam sponsus est. |
| 13 | Ego non sum sponsus, sed quid sum? Amicus sponsi, gaudens in voce illius. |
| 14 | Quis est sponsus? Ille de quo dicitur: Rex omnis terrae Deus, et adorabunt eum omnes reges terrae, omnes gentes servient ei. |
| 15 | Ille sponsus verus. |
| 16 | Sponsa vero sancta Ecclesia, ex omnibus congregata gentibus, de qua Apostolus ait: Desponsavi vos uni viro virginem castam exhibere Christo. |
| 17 | Amicus autem sponsi, qui stat et audit eum, gaudio gaudet propter vocem sponsi, non sibi gaudium facit de se; qui enim vult gaudere de se tristis erit; qui autem de Deo gaudere vult, semper gaudebit, quia Deus sempiternus est. |
| 18 | Talem se dixit Ioannes. |
| 19 | Propter vocem sponsi gaudebit amicus sponsi, ait, non propter vocem suam. |
| 20 | Et stat et audit eum. |
| 21 | Si ergo cadit non audit eum. |
| 22 | De illo quondam qui cecidit dictum est, et in veritate non stetit, de diabolo dictum est. |
| 23 | Ergo stare debet amicus sponsi et audire. |
| 24 | Quid est stare? Permanere in gratia eius quam accepit, et audit vocem ad quam gaudeat. |
| 25 | Sic erat Ioannes: noverat unde gaudebat, non sibi arrogabat quod ipse non erat; sciebat illuminatum se, non illuminatorem. |
| 26 | Illum oportet crescere, me autem minui. |
| 27 | Quid est hoc? Illum oportet exaltari, me autem humiliari. |
| 28 | Magnum hoc sacramentum est. |
| 29 | Antequam veniret Dominus Iesus, gloriabantur homines de se; venit ille homo ut minueretur hominis gloria, et augeretur gloria Dei. |
| 30 | Etenim venit ille sine peccato et invenit omnes cum peccato. |
| 31 | Si sic venit ille ut dimitteret peccata, Deus largiatur, homo confiteatur. |
| 32 | Etenim confessio hominis humilitas, hominis miseratio, Dei altitudo. |
| 33 | Si ergo venit ille dimittere peccata, agnoscat homo humilitatem suam, et Deus faciet misericordiam suam. |
| 34 | Qui desursum venit super omnes est, id est, Christus. |
| 35 | Qui autem est de terra, de terra loquitur, id est, Ioannes. |
| 36 | Quomodo ergo de terra loquitur? Omnis homo terrenus est, et dum terrena loquitur, de terra loquitur, qui vero illuminatus est ab eo qui est lumen verum, de divinis loquitur. |
| 37 | Qui de coelo venit super omnes est, Dominus Iesus Christus de quo superius dictum est: Nemo ascendit in coelum, nisi qui de coelo descendit, filius hominis, qui est in coelo; est autem super omnes. |
| 38 | Et quod vidit et audivit, hoc loquitur. |
| 39 | Habet enim et Patrem ipse Filius Dei; habet et Patrem et audivit a Patre. |
| 40 | Quod vidit et audivit illud testatur, et testimonium eius nemo accipit. |
| 41 | Si nemo, ad quid venit? Quorumdam ergo nemo est. |
| 42 | Quidam populus praeparatur ad iram Dei, damnandus cum diabolo, quorum nemo accipit testimonium Christi. |
| 43 | Nam si omnino nemo nullus homo, quid est quod sequitur Qui accipit testimonium eius, signavit quia Deus verax est. |
| 44 | Certe ergo nemo, si tu ipse dicis, qui accepit testimonium eius, signavit quia Dominus verax est. |
| 45 | Quem enim misit Deus, verba Dei loquitur. |
| 46 | Ipse est verax, ipse est Deus et Dominus noster Iesus Christus, de quo Apostolus ait: Postquam venit plenitudo temporis, misit Deus Filium suum, factum ex muliere, factum sub lege. |
| 47 | Quem enim misit Deus, verba Dei loquitur; hoc utique de Christo dicebat, ut se ab illo distingueret. |
| 48 | Non enim ad mensuram dat Deus spiritum. |
| 49 | Audi Apostolum dicentem: Secundum mensuram donationis Christi hominibus ad mensuram dat. |
| 50 | Unico Filio non dat ad mensuram; quomodo hominibus ad mensuram. |
| 51 | Alii quidem datur per Spiritum sermo sapientiae, alii sermo scientiae secundum eumdem Spiritum, alii fides in eodem Spiritu, alii prophetia, alii iudicatio spirituum, alteri genera linguarum alii dona curationum. |
| 52 | Pater diligit Filium. |
| 53 | Quare enim? Pater diligit Ioannem, et tamen non omnia dedit in manu eius; Pater diligit Paulum, et tamen non omnia dedit in manu eius. |
| 54 | Pater diligit Filium, sed quomodo pater filium, non quomodo dominus servum; sed quomodo unicum, non quomodo adoptatum. |
| 55 | Itaque omnia dedit in manu eius. |
| 56 | Quid est omnia? Ut tantus sit Filius, quantus est Pater. |
| 57 | Dominus enim, Pater et Filius, et Spiritus sanctus, unus et omnipotens est Deus, cuius est una voluntas, una potestas, qui in tribus exstat personis et una substantia vivens et regnans per omnia saecula saeculorum. |
| 58 | Amen. |