Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA XXXI. FERIA IV. Lectio Epistolae beati Ioannis apostoli.
| 1 | Charissimi, haec scribo vobis ut non peccetis, etc. Non sibi ipse contrarius est qui supra nos sine peccato nos vivere non perhibebat, nunc autem ideo scribere se nobis dicit, ut non peccemus. |
| 2 | Sed ibi nos necessarie providendo salubriter nostrae fragilitatis admonuit, ne quis sibi quasi innocens placeat, et se de meritis extollendo plus pereat, hic consequenter hortatur ut si omni culpa carere nequimus, demus tamen operam quantam valemus, ne nos ipsi fragilitate nostrae conditionis negligenter agendo vivamus, sed contra omnia vitia strenue vigilanterque dimicemus, maxime maiora et apertiora, quae, iuvante Domino, facilius superare et cavere valeamus, ut iuxta quod Paulus ait, Tentatio nos non apprehendat nisi humana, hoc est, ea sola quam humana infirmitas ad integrum declinare non potest. |
| 3 | Sed et si quis peccaverit, advocatum habemus apud Patrem Iesum Christum iustum. |
| 4 | Vide Ioannes in quantum servet humilitatem, quam docet. |
| 5 | Certe vir iustus erat, et magnus qui de pectore Domini mysteriorum secreta bibebat. |
| 6 | Non tamen dixit advocatum me habetis apud Patrem, sed advocatum, inquit, habemus; non dixit, habetis. |
| 7 | Maluit se ponere in numero peccatorum, ut haberet advocatum Christum, quam ponere se pro Christo advocatum et inveniri inter damnandos superbos. |
| 8 | Nec tamen dicendum, quia episcopi vel praepositi non petant pro populo; orat enim Apostolus pro plebe, orat plebs pro Apostolo, qui dicit, orantes simul et pro nobis, ut Deus aperiat nobis ostium verbi. |
| 9 | Et pro Petro orabat Ecclesia cum esset in vinculis Petrus, et exaudita est; quomodo et Petrus pro Ecclesia: quia omnia pro invicem membra orant, caput pro omnibus interpellat de quo scriptum est, Qui est ad dexteram Dei, qui etiam interpellat pro nobis. |
| 10 | Unigenito enim Filio pro homine interpellare, est apud coaeternum Patrem seipsum demonstrare; eique pro humana natura rogasse, est eamdem naturam in divinitatis suae celsitudinem suscepisse. |
| 11 | Interpellat igitur pro nobis Dominus non voce sed miseratione, quia quod damnare in electis noluit suscipiendo servavit. |
| 12 | Et bene cum diceret advocatum nos apud Patrem habere Iesum Christum, addit iustum. |
| 13 | Iustus namque advocatus iniustas causas non suscipit; qui tamen iustos defendit in iudicio, si nosmetipsos cognoscimus et accusamus iniustos. |
| 14 | Cur enim iustus non sit, qui contra suam iniustitiam iam per lacrymas saevit? Et ipse est propitiatio pro peccatis, qui per humilitatem interpellat pro nobis apud Patrem: Id est, per divinitatem propitiatur nobis cum Patre. |
| 15 | Non pro nostris autem tantum, sed etiam pro totius mundi. |
| 16 | Non pro illis solum propitiatio est Dominus, quibus tunc in carne viventibus scribebat Ioannes, sed etiam pro omni Ecclesia, quae per totam mundi latitudinem diffusa est; a primo nimirum electio usque ad ultimum qui in fine mundi nasciturus est porrecta. |
| 17 | Quibus verbis Donatistarum schisma reprobat, qui in Africae solum finibus Ecclesiam Christi dicebant esse inclusam. |
| 18 | Pro totius ergo mundi peccatis interpellat Dominus, quia per totum mundum est Ecclesia, quam suo sanguine comparavit. |
| 19 | Neque huic verbo repugnat quod in sequentibus dixit: Et mundus totus in maligno, id est, antiquo hosti, suppositus est. |
| 20 | Quod etiam per totum mundum sunt qui maligno, id est, antiquo hosti famulentur. |
| 21 | Et in hoc scimus quoniam cognovimus eum, si mandata eius observemus. |
| 22 | Quae mandata dicat in sequentibus aperit, id est, charitatem. |
| 23 | Qui dicit eum se nosse, et mandata eius non custodit, mendax est et in eo veritas non est. |
| 24 | Christus veritas appellatur: Ego sum, inquit, via et veritas et vita. |
| 25 | Frustra ergo nobis in eo applaudimus cuius mandata non facimus, nec grande putemus unum Deum nosse, cum et daemones credant et contremiscant. |
| 26 | Quid sit autem veraciter Deum nosse subsequenter ostendit dicens: Qui autem servat verbum eius, vere in eo charitas Dei perfecta est. |
| 27 | Ille itaque vere Deum novit, qui eius mandata servando charitatem eius se habere comprobat; hoc est enim Deum nosse, quod amare. |
| 28 | Nam quisquis eum non amat, profecto ostendit quod quam sit amabilis non novit, quam sit suavis Dominus et dulcis gustare ac videre non didicit, qui eius placere conspectibus continua intentione non satagit. |
| 29 | Et in hoc scimus quoniam in ipso sumus. |
| 30 | Qui dicit se in ipso manere, debet, sicut ille ambulat, et ipse ambulare, id est, per dilectionem nimiam etiam pro inimicis orare, dicens: Pater, ignosce illis; sed et prospera mundi cuncta forti animo contemnere, libenter irrisiones et opprobria tolerare, sicut et ipse dicit: Si quis vult venire post me, abneget seipsum, et tollat crucem suam, et sequatur me. |
| 31 | Charissimi, non mandatum novum scribo vobis, sed mandatum vetus quod habuistis ab initio. |
| 32 | Mandatum vetus est verbum quod audistis; iterum mandatum novum scribo vobis. |
| 33 | Eadem charitas et mandatum vetus quia ab initio commendata, et mandatum novum quia tenebris eiectis desiderium novae lucis infundit; unde recte subditur: Quod est verum et in ipso, et in vobis, quoniam tenebrae transierunt et lumen verum iam lucet. |
| 34 | Ecce unde novum quia tenebrae ad veterem hominem, lux vero ad novum hominem pertinet. |
| 35 | Denique dicit apostolus Paulus: Exuite veterem hominem et induite novum. |
| 36 | Et iterum: Fuistis aliquando tenebrae, nunc autem lux in Domino. |
| 37 | Felix ille est qui veteris hominis actus respuens novi hominis conversationem recte appetit, quoniam iuxta illud quod scriptum est: Omnis qui male agit, odit lucem, et non venit ad lucem, ut non arguantur opera eius. |
| 38 | Qui autem facit veritatem venit ad lucem, ut manifestentur opera eius, quia in Deo sunt facta, praestante Domino nostro Iesu Christo, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus, per omnia saecula saeculorum. |
| 39 | Amen. |