Hrabanus Maurus, Homiliae, II. HOMILIAE IN EVANGELIA ET..., HOMILIA XIX. FERIA IV. Lectio Epistolae ad Hebraeos.
| 1 | Fratres, obedite praepositis vestris et subiacete eis; ipsi enim pervigilant quasi rationem pro animabus vestris reddituri, ut cum gaudio hoc faciant et non gementes; hoc enim non expedit vobis. |
| 2 | Postquam superius dixerat, Quorum contemplantes exitum conversationis, imitamini fidem, tunc intulit: obedite praepositis vestris, et subiecti estote. |
| 3 | Primum constituit eos et tunc dixit: Obedite praepositis vestris, et subiacete eis. |
| 4 | Quid ergo, dicit aliquis, dum praepositus malignus exstiterit? Non obaudimus malignum, qualiter dicis malignum; si quidem in causa fides est, fuge illum et evita, non solum si homo fuerit, sed etiam si angelus de coelo descenderit. |
| 5 | Si vero in toto corde et moribus malignum ducis, noli scrutari. |
| 6 | Et haec non ex me ipso dico, sed ex divina Scriptura. |
| 7 | Audi Iesum dicentem: Super cathedram Moysi sederunt scribae et Pharisaei; et primo dicens de his multa mala tunc dixit: Super cathedram Moysi sederunt; omnia, inquit, quae dixerint vobis facite, quae autem fecerint, facere nolite. |
| 8 | Habent, inquit, dignitatem, licet vitae sint perditae, verum non ad vitam eorum, sed ad sermones intendite. |
| 9 | Quantum enim ad mores attinet nullus poterit laedi. |
| 10 | Qua ratione hoc? quia quae facit manifesta sunt omnibus, et neque ipse, ac si ad cacumen iniquitatis perveniat, poterit alios mala docere. |
| 11 | Cum autem fidei causa vertitur, neque manifestum est omnibus quod dicitur, neque malignus dubitat docere contraria: nam et quod dictum est: Nolite iudicare ne iudicemini, de vita dictum est, non de fide. |
| 12 | Quod enim infertur hoc manifestat: Quid vides, inquit, stipulam in oculo fratris tui et trabem in oculo tuo non vides? Omnia ergo quae vobis dixerunt, inquit, ut faciatis facite. |
| 13 | Facere autem operis est non fidei. |
| 14 | Secundum autem opera eorum nolite facere. |
| 15 | Intueris quomodo non de dogmatibus, sed de vita et operibus sermo est. |
| 16 | Ipsi enim vigilant pro vobis rationem reddituri. |
| 17 | Audiant et principes, non soli illi qui reguntur a principibus, quomodo sicut obedientes oportet esse qui reguntur, sic etiam rectores et principes vigilantes esse dicit. |
| 18 | Hoc, inquit, dico ut cum gaudio faciant et non gemiscentes, non enim expedit vobis. |
| 19 | Intueris quando contemnuntur principes, non oportet ultiones ingerere, sed tota ultio est plorare et ingemiscere. |
| 20 | Nam et medicus quando ab aegroto contemnitur, non se ulciscitur, sed plorat et ingemiscit; sed dicis quia ille ingemiscit, ulciscitur in te Deus. |
| 21 | Si enim cum pro nostris peccatis ingemiscimus, adducimus ad nos propitiationem Dei, per aliorum vero superbiam et contemptum cum ingemiscimus, nonne amplius advocamus Deum? Gemitus enim omni erit ultione deterior. |
| 22 | Quando enim ipse non intelligit, ingemiscens invocat Dominum. |
| 23 | Et sicuti cum doctor contemnitur a puero, paedagogus cogatur qui severius accedit ad puerum, sic etiam hi qui inobedientibus discipulis non loquentur periculum. |
| 24 | Orate pro nobis; confidimus enim quia bonam habemus conscientiam in omnibus bene volentes conversari. |
| 25 | Intueris quomodo hae deprecationes sunt veluti ad contristatos scribens, et ad eos qui avertebantur, et qui circa eum veluti circa praevaricatorem afficiebantur, non ferentes ne quidem nomen eius audire. |
| 26 | Quomodo igitur ab obedientibus sibi talia postulabat, qualia quis a dilectoribus potest praesumere, propterea in hoc loco hoc constituit dicens, Confidimus quia bonam conscientiam habemus, veluti si diceret: Nolo mihi accusationes aliquas proferatis. |
| 27 | Conscientia, inquit, nostra nos in nullo condemnat, neque nobis aliquid conscii sumus quomodo vobis insidias fecerimus. |
| 28 | Confidimus, inquit, quoniam bonam conscientiam habemus in omnibus, non in gentibus tantum, sed etiam in vobis. |
| 29 | Nihil negotiationis gratia fecimus, nihil confectionis protulimus; fortasse enim in talibus accusabatur. |
| 30 | Audierunt enim, inquit, de te quomodo discessionem doces a lege; non sicut inimicus, inquit, neque sicut hostis, sed sicut amicus haec scribo. |
| 31 | Hoc etiam ex his quae sequuntur ostenditur. |
| 32 | Amplius autem deprecor vos hoc facere, ut quo celerius restituar vobis. |
| 33 | Hoc enim nimium amantis est sic orare non simpliciter, sed cum tota intentione et omni prorsus studio. |
| 34 | Ut cito, inquit, ad vos veniam. |
| 35 | Hoc animi est nihil sibi conscii festinare, ut ad eos velociter adveniret, et exhortari illos, orare pro illis, ut hoc ei concederetur. |
| 36 | Primum ab ipsis postulat orationes, tunc etiam ipse pro eis omnia bona deprecabatur. |
| 37 | Deus autem pacis, qui eduxit de mortuis pastorem magnum ovium in sanguine testamenti aeterni Dominum nostrum Iesum Christum, aptet vos in omni opere bono, ut faciatis voluntatem eius, faciens in vobis quod placeat coram se per Iesum Christum, cui gloria in saecula saeculorum. |
| 38 | Amen. |
| 39 | Deus, inquit, pacis; nolite igitur dissidere a nobis si vultis Dominum habere propitium. |
| 40 | Qui eduxit, inquit, de terra pastorem magnum. |
| 41 | Hoc de resurrectione dictum est. |
| 42 | Hinc enim usque ad finem orationis rationem eis de resurrectione confirmat, et testificatur eis maiora perfectionis. |
| 43 | Ad illos enim pertinet, qui iam sumpsere principium, et quorum ad perfectionem omnis cursus intenditur; oratque pro eis: quod pertinet ad amantem. |
| 44 | Et in aliis quidem epistolis in exordiis orat, hic autem in fine. |
| 45 | Aptet vos, inquit, in omni opere bono ut faciatis voluntatem eius, faciens in vobis quod placeat coram se. |
| 46 | Intueris qualiter ostendit ingenerari posse virtutem; neque ex Domino dicit totum, neque ex nobis eam perfici tantum. |
| 47 | Nam quod dicit, Ut perficiat vos in omni opere bono, hoc significat: Habetis quidem virtutem, indigetis autem complemento. |
| 48 | Quid autem est quod dicit, in omni opere et sermone bono? Ut videlicet vitam rectam haberent et dogmata. |
| 49 | Secundum voluntatem eius, inquit, faciens in vobis, beneplacitum in conspectu eius. |
| 50 | Haec quippe est maxima virtus facere beneplacitum in conspectu Dei, secundum quod etiam Propheta loquitur dicens: Et secundum munditiam manuum mearum in conspectu oculorum eius; cui rei vera in coelis est merces praestante Domino nostro Iesu Christo, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus, per omnia saecula saeculorum. |
| 51 | Amen. |