Hrabanus Maurus, Homiliae, I HOMILIAE DE FESTIS PRAECIPUIS,..., HOMILIA XXX. DE IEIUNIO MENSIS SEPTIMI.
| 1 | Mensis septimi secundum divinae legis sanctionem fratres charissimi, nunc instat celebritas, quam diem expiationum et solemnitatem tabernaculorum veteres celebrabant, nos utique commonentes ut intelligamus nos in praesentis vitae peregrinatione, ab omni labe peccatorum per sanguinem mediatoris nostri expiatos, futuram in coelis quaerere debere patriam: non enim habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus (Hebr. XIII). |
| 2 | Nam ut haec lucidius pateant, ipsa verba legis charitati vestrae breviter commemorare liceat. |
| 3 | Locutus est enim Dominus ad Moysen, dicens: Loquere filiis Israel: Mense septimo, prima die mensis, erit vobis sabbatum memoriale, clangentibus tubis, et vocabitur sanctum: omne opus servile non facietis in eo, et offeretis holocaustum Domino (Levit. XXIII); et paulo post: Decima, inquit, die mensis huius septimi, dies expiationum erit celeberrimus, et vocabitur sanctus: affligetisque animas vestras in eo, et offeretis holocaustum Domino. |
| 4 | Omne opus non facietis in tempore huius diei, quia dies propitiationis est, ut propitietur vobis Dominus Deus vester. |
| 5 | Omnis anima quae afflicta non fuerit die hoc, peribit de populis suis, et reliqua (Ibid.); et post aliquanta: Mense, inquit, septimo festa celebrabitis et habitabitis in umbraculis septem diebus: omnis qui de genere est Israel, manebit in tabernaculis, ut discant posteri vestri quod in tabernaculis habitare fecerim filios Israel, cum educerem eos de terra Aegypti, ego Dominus Deus vester (Ibid.). |
| 6 | Ecce, fratres charissimi, quanta auctoritate ritus huius solemnitatis primitus a Domino constitutus est, quem minime violare licet, imo cum omni honorificentia virtutum, sobrietatis quoque et castitatis, ieiunii et sacrarum orationum, digne venerari decet. |
| 7 | Nec onerosum videri debet dilectioni vestrae si aliqua verba ex suprapositis sententiis exponamus, quia dulcius illud celebrabitis, cuius rationem bene cognoscitis. |
| 8 | Septenarius ergo numerus primum evidentem gerit perfectionis ac consummationis figuram: sive specialiter uniuscuiusque nostrum, sive generaliter omnium electorum, quod utique denotat illud, quia Deus in die septima cessavit ab operibus suis, dans nobis ex ipsa requiem nostram coniicere, de qua Paulus ait: Qui enim ingressus est in illam requiem, requievit ipse ab omnibus operibus suis, sicut a suis Deus (Hebr. IV). |
| 9 | Sed initium consummationis temporum, Domini est adventus; de quo Ioannes evangelista ait: filioli, novissima enim hora est; hoc videlicet tempus septimi mensis rite significat, in quo requiem habere incipiemus, id est, carere operibus malis, et a gravi sarcina peccatorum liberari. |
| 10 | In hoc ergo tuba apostolicae praedicationis ad sanctificationem nos invitat, et servilia opera agere vetat: non est enim iam tempus opera servilia facere, quia sufficit praeteritum tempus ad voluntatem gentium, in quo gesta sunt ea quae erant turpia; et debemus quemadmodum exhibuimus membra nostra arma iniquitatis ad iniquitatem, ita exhibere membra nostra arma iustitiae in sanctificationem (Rom. VI), hoc est enim verum holocaustum Domini. |
| 11 | Quod autem de tabernaculorum festivitate supra commemoravimus, hoc significat quod nos qui ab intelligibili Aegypto, hoc est infidelitatis tenebris, et a spiritalis Pharaonis servitute, qui secundum corruptionem laterum praesentis saeculi est, liberati sumus, omne tempus istius vitae, quod septenario dierum curriculo volvitur, in tabernaculis quasi peregrini habitare debemus, dicentes cum Psalmista: Incola ego sum in terra, et peregrinus, sicut omnes patres (Psal. CXVIII); et: Credo videre bona Domini in terra viventium (Ibid.); imitantesque caput nostrum, ipsam Veritatem, quae dixit: Vulpes foveas habent, et volucres coeli nidos: filius autem hominis non habet ubi caput suum reclinet (Luc. IX); qui nos ad supernam patriam praecedens, promisit nobis, ita dicens: Vado parare vobis locum, et iterum veniam, et accipiam vos ad meipsum, ut ubi sum ego, et vos sitis (Ioan. XIV). |
| 12 | Hanc laetissimam promissionem Redemptoris nostri suscipientes, fratres charissimi, totum desiderium nostrum in eius amorem vertamus; non simus cupidi, neque elati, ad praesentem prosperitatem intendentes, sed magis festinemus per praesentis vitae laborem ad requiem venire perpetuam: Per multas enim tribulationes oportet nos intrare in regnum Dei (Act. XIV). |
| 13 | Scimus ad eleemosynam prompti, largi in tribuendo solatium egentibus proximis nostris. |
| 14 | Nudi intravimus in hunc mundum, nudi exibimus de hoc mundo (Iob. I). |
| 15 | Thesaurizemus nobis thesauros in coelo, ubi nec aerugo, nec tinea demolitur, nec fures effodiunt, nec furantur (Matth. VI). |
| 16 | Castigemus carnem nostram cum ieiuniis et vigiliis; mortificemus voluptatem corporis, ut in nobis vigeat virtus animae. |
| 17 | Omnis enim anima quae afflicta non fuerit in die hoc, peribit de populis suis. |
| 18 | Hoc est patenter dicere, Quisquis in praesenti vita deliciose et segniter vivit, exterminabitur de coetu sanctorum, quando iustus iudex bene certantibus praemia reddet aeterna, otiosis autem et negligentibus supplicia tribuet sempiterna. |
| 19 | In hac quidem praesenti septimana, fratres, secundum constitutionem sanctorum Patrum, quarta et sexta feria, nec non et sabbato, nobis ieiunandum est, ut in diebus propitiationis per ieiunia et eleemosynas, per preces et supplicationes, misericordiam in conspectu conditoris nostri invenire mereamur. |
| 20 | Nullus se nostrum in praedictis diebus ab ecclesiae conventu subtrahat, sed magis se ibidem inter sacra missarum solemnia Deo cum lacrymis et compunctione cordis orando commendare studeat: quatenus remissionem praeteritorum peccatorum percipiat, et per gratiam adiutus in futuro, melius se a peccatis omnibus observare queat: praestante ipso Redemptore nostro Iesu Christo, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus, per omnia saecula saeculorum. |
| 21 | Amen. |