Hrabanus Maurus, Homiliae, I HOMILIAE DE FESTIS PRAECIPUIS,..., HOMILIA XXVII. IN NATALI SANCTORUM APOSTOLORUM PETRI ET PAULI.
| 1 | Hodie, fratres charissimi, beatissimorum apostolorum Petri et Pauli natalis dies est in toto orbe notissimus: in qua enim parte orbis latere potuit tanta devotio, cum virtutibus testantibus ubique praedicatur eorum gloriae magnitudo? Si quidem cum de his dicat David propheta: In omnem terram exivit sonus eorum, et in fines orbis terrae verba eorum (Psal. XVIII). |
| 2 | In omnem terram mirabilium Petri virtus annuntiatur: et in fines orbis terrae Epistolae Pauli penetrarunt. |
| 3 | Quis enim non audivit quod primum beatus Petrus apostolus sedenti ad portam speciosam templi claudo ex ventre matris suae olim iam debili pedum suorum restituerit firmitatem (Act. III), ut quod natura minus contulerat, apostolica gratia repararet? Aut quis locus expers est Epistolarum Pauli? ubi verba apostoli Pauli non leguntur? et quis fidelium non ea litteris inscripsit, corde retinet, conversatione custodit? qui Paulus a Domino vas electionis est nominatus: bonum vas, in quo pretiosi mandatorum Christi thesauri conduntur; bonum utique vas, de cuius plenitudine substantia vitae populis semper erogatur, et plenum est. |
| 4 | Ergo, fratres, Dominus Christus merito hos duos apostolos in coetu sanctorum suorum eminere fecit, quos suo iudicio in tantam gloriam exaltavit. |
| 5 | Nam Petro, sicut bono dispensatori, clavem regni coelestis dedit; Paulo, tanquam idoneo doctori magisterium ecclesiasticae institutionis iniunxit: scilicet ut quos iste erudierit ad salutem, ille suscipiat ad quietem; ut quorum corda Paulus patefaceret doctrina verborum, eorum animabus Petrus aperiat regna coelorum. |
| 6 | Itaque beatus Petrus et Paulus eminent inter universos apostolos, et peculiari quadam praerogativa praecellunt. |
| 7 | Verum inter ipsos quis cui praeponatur incertum est. |
| 8 | Puto enim illos aequales esse meritis, qui aequales sunt passione; et simili eos fidei devotione vixisse, quos simul videmus ad martyrii gloriam pervenisse. |
| 9 | Non enim sine causa factum putemus quod una die, uno in loco, unius tyranni toleravere sententiam. |
| 10 | Uno die passi sunt, ut ad Christum pariter pervenirent; uno in loco, ne alteri Roma deesset; sub uno persecutore, ut aequalis crudelitas utrumque constringeret: dies ergo pro merito, locus pro gloria, persecutor decretus est pro virtute. |
| 11 | Et in quo tandem loco martyrium pertulerunt? In urbe Romana, quae principatum et caput obtinet nationum: scilicet ut ubi caput superstitionis erat, illic caput quiesceret sanctitatis; et ubi gentilium principes habitarent, illic Ecclesiarum principes morarentur. |
| 12 | Cuius autem meriti sint beatissimi Petrus et Paulus, hinc possumus intelligere quod Dominus Orientis regionem propria illustraverit passione; Occidentis, ne quid minus esset, vice sui, apostolorum sanguine illuminare dignatus est; et licet illius passio nobis sufficiat ad salutem, tamen et amborum martyrium nobis contulit ad exemplum. |
| 13 | Hodierna die igitur beati apostoli sanguinem profuderunt; sed videamus causam cur ista perpessi sunt, scilicet quod inter caetera mirabilia, etiam magum illum Simonem orationibus suis de aeris vacuo praecipiti ruina prostraverint. |
| 14 | Cum enim idem Simon se Christum diceret, et tanquam filium ad patrem assereret volando se posse conscendere, atque elatus subito magicis artibus volare coepisset, tunc Petrus fixis genibus precatus est Dominum, et precatione sancta vicit magicam lenitatem: prius etiam ascendit ad Deum oratio quam volatus, et ante pervenit iusta petitio quam iniqua praesumptio; ante, inquam, Petrus, in terris positus, obtinuit quod petebat, quam Simon perveniret ad coelestia quo tendebat: altius ascendit humilitas quam superbia; validius intima coelorum penetravit charitas quam praesumptuosa iniquitas. |
| 15 | Deinde ipsa passio, licet diversa in singulis fuerit, tamen pari referta est gratiae sanctitate. |
| 16 | Nam Petrus crucis sicut Salvator exitium tulit, et Dominicae devotionis similitudine, nec morte deceptus est, scilicet ut quem imitabatur fide, imitaretur et passione. |
| 17 | Paulus vero capite caesus est, quia gentibus caput fidei esse probabatur, et ut ostenderet fidelibus per truncationem capitis caput verum, quod est Christus, non posse ullo modo divelli. |
| 18 | Ecce, fratres, quantos patronos habemus, quales duces religionis nostrae, quales adiutores gaudii nostri. |
| 19 | Et ideo quotiescunque sanctorum apostolorum sive martyrum Christi memoriam celebramus, praetermissis omnibus saeculi actibus, sine aliqua dilatione concurramus. |
| 20 | Reddamus illis honorificentiam, qui nobis salutem pro effusione sui sanguinis pepererunt, qui tanquam sacratam hostiam pro nostra propitiatione se Domino obtulerunt, praesertim cum dicat ad sanctos suos omnipotens Deus: Qui vos honorat, me honorat; et qui vos spernit, me spernit (Luc. X). |
| 21 | Honoremus sanctos apostolos atque martyres Christi cultu celebri: honoremus laudibus, honoremus devotione, honoremus et imitatione; et sic per eorum orationem perveniemus ad gaudii ipsorum perpetuam societatem; praestante hoc auctore et largitore omnium bonorum Domino, videlicet Iesu Christo, qui cum Patre vivit et regnat Deus in unitate Spiritus sancti, per omnia saecula saeculorum. |
| 22 | Amen. |