Hrabanus Maurus, Homiliae, I HOMILIAE DE FESTIS PRAECIPUIS,..., HOMILIA XXI. IN ASCENSIONE DOMINI.( Evang. Marc. XVI.)
| 1 | Sacratissimae festivitatis, fratres charissimi, quam hodie celebramus, lectiones sacrae quae inter haec missarum solemnia recitatae sunt, pandunt exordium. |
| 2 | Ante dies ergo quadraginta Dominico Paschae resurrectionis Domini tempus celebravimus, hodie eiusdem Redemptoris nostri Ascensionis solemnia veneramur: quia Salvator noster post resurrectionem suam, per dies quadraginta apparens discipulis suis, veraciter se resurrexisse in multis argumentis manifestavit; novissime recumbentibus illis undecim apparuit, et verba praedicationis ob confirmationem eorum iam ascensurus in coelum, impertivit, fideique magnitudinem ostendit, ac signa quae per praedicationem eorum credituros subsecuta erant, praedixit, eisque benedicens, Spiritus sancti promisit adventum. |
| 3 | Post haec autem, videntibus illis elevatus est, et nubes suscepit eum ab oculis eorum, assumptusque in coelum, et sedet a dextris Dei, in eadem humanitate venturus iudicare in fine saeculorum vivos ac mortuos, qua hodie ascendit, sicut et apostolis, in coelum euntem illum intuentibus, duo angeli praedixerunt: Viri, inquit, Galilaei, quid statis aspicientes in coelum? Hic Iesus qui assumptus est a vobis, sic veniet quemadmodum vidistis eum euntem in coelum. |
| 4 | Ecce, cum Dominum in coelum ascendisse auditis, in cordibus vestris immensa laetitia exhilaramini, laudes debitas ore depromitis, gaudium vestrum etiam in vultu ostenditis, quia maiestatem Christi et gloriam regni coelestis mente recogitatis. |
| 5 | Et revera magna est et ineffabilis causa gaudendi, cum audimus et corde credulo tractamus, quod in conspectu sanctae multitudinis, supra omnium creaturarum coelestium dignitatem humani generis natura conscenderit, supergressa angelicos ordines, et ultra cunctarum altitudinem potestatum elevata, ad Dei Patris provecta est consessum. |
| 6 | Quia igitur Christi ascensio nostra provectio est, et quo praecessit gloria capitis eo spes tendit et corporis, dignis exsultemus gaudiis, et pia gratiarum actione laetemur. |
| 7 | Hodie enim non solum paradisi possessores firmati sumus, sed etiam coelorum in Christo superna penetrabimus, ampliora adepti per ineffabilem Christi gratiam, quam per diaboli amiseramus invidiam. |
| 8 | Nam quos virulentus inimicus primi habitaculi felicitate deiecit, eos sibi corporatus Dei Filius ad Patris dexteram collocavit: ascendamus, dilectissimi, cum Christo interim corde, cum dies eius promissus advenerit, sequemur et corpore. |
| 9 | Scire tamen debemus, fratres, quia cum Christo non ascendit superbia, non avaritia, non luxuria, non invidia; nullum vitium nostrum ascendit cum medico nostro. |
| 10 | Et ideo si post medicum nostrum desideramus ascendere, debemus vitia vel peccata deponere: haec enim, quasi quibusdam compedibus nos premunt, et peccatorum nos retibus ligare contendunt. |
| 11 | Et ideo cum Dei adiutorio, secundum quod ait Psalmista: Disrumpamus vincula eorum (Psal. II), ut securi possimus dicere Domino: Disrupisti vincula mea: tibi sacrificabo hostiam laudis (Psal. CXV). |
| 12 | Ascendentes autem non extollamur, nec de nostris quasi de propriis meritis praesumamus. |
| 13 | Sursum enim cor habere debemus, sed ad Dominum: sursum enim cor, non ad Dominum, erigere, superbia vocatur; sursum autem cor ad Dominum habere, refugium vocatur. |
| 14 | Videte, fratres, magnum miraculum: altus est Deus: erigis te, et fugit a te; humilias te, et descendit ad te. |
| 15 | Quare hoc? Quia excelsus est, et humilia respicit, et alta de longe cognoscit (Psal. CXXXIX); humilia de proximo respicit, ut attollat; alta, id est superba, de longe cognoscit, ut deprimat. |
| 16 | Resurrexit enim Christus ut spem nobis daret quia resurget homo qui moritur, ne moriendo desperaremus, et vitam nostram morte finitam putaremus, solliciti de salute animae et requie post mortem. |
| 17 | Ascendit ille in coelum videntibus apostolis, et sedet a dextris Dei, et securos nos fecit quod nos in dextra sua collocaturus erit. |
| 18 | Et ideo oportet nos interim credere, ut postea per fidem Deum mereamur aspicere. |
| 19 | Mundemus per fidem oculum cordis nostri, quia sic solummodo Deum videre possumus, sicut ipsa Veritas dixit: Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt. |
| 20 | Humiliemus nos sub potenti manu Dei, ut nos exaltet in die visitationis (Matth. V); qui enim modo ascendit tranquillus et mansuetus, tunc veniet districtus et manifestus. |
| 21 | Ignis in conspectu eius ardebit, et in circuitu eius tempestas valida (Psal. XLIX), et sedebit in sede maiestatis suae, et congregabuntur ante eum omnes gentes, ut recipiat unusquisque prout gessit, sive bonum, sive malum. |
| 22 | Qui vero bene egerunt, ibunt in vitam aeternam; qui autem male, in ignem aeternum (Ioan. V). |
| 23 | Ipse ergo est nobis via, ipse est et patria: secundum hominem via, secundum Deum patria. |
| 24 | Si fideliter currimus, per ipsum imus; si in cursu perseveraverimus, ad ipsum perveniemus. |
| 25 | Quod ipse sua gratia nobis praestare dignetur, qui hodie super omnes coelos ascendit, et spem vitae nobis aeternae dedit, Iesus Christus Dominus noster, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus per omnia saecula saeculorum. |
| 26 | Amen. |