Hrabanus Maurus, Homiliae, I HOMILIAE DE FESTIS PRAECIPUIS,..., HOMILIA XVI. IN SABBATO SANCTO PASCHAE.( Evang. Matth. XXVIII.)
| 1 | Ecce, fratres charissimi, diu desiderata advenit solemnitas, in qua Salvator noster alligato principe tenebrarum, et confractis portis mortis, ablataque praeda sanctarum animarum, de inferno triumphans, resurrexit in gloria. |
| 2 | In hac quidem nocte, sicut modo ex Evangelica lectione audivimus, resurgente Redemptore nostro, terraemotus factus est magnus: angelus autem Domini descendit de coelo, et accedens revolvit lapidem ab ostio monumenti, sedebatque super eum, quem Iudaei ob perfidiam maximam appositum signaverunt, et munierunt sepulcrum cum custodibus. |
| 3 | Aspectus autem angeli erat sicut fulgur, et vestimenta sicut nix. |
| 4 | Prae timore autem eius exterriti sunt custodes, et facti sunt velut mortui. |
| 5 | Mulieribus quoque, quae Salvatoris amore accensae, ad sepulcrum venerunt, idem angelus dixit: Nolite timere vos, scio enim quod Iesum qui crucifixus est quaeritis: non est hic, surrexit sicut dixit; venite et videte locum ubi positus erat Dominus: et cito euntes discite discipulis eius quia surrexit, et ecce praecedet vos in Galiloeam; ubi eum videbitis, ecce praedixi vobis. |
| 6 | Nobis enim et pro nobis Christus nascitur, patitur, resurgit, ut nos in vita per ipsum renascamur: omnia enim per ipsum in hac nocte restaurata sunt. |
| 7 | In hac quippe nocte, quasi primitiae dormientium, Christus resurrexit; in hac nocte captivitas nostra solvitur, vita, in Adam amissa, restauratur; in hac nocte protoplastus antiquus peregrinus rediit ad paradisi patriam, Christo cherubin movente: ab hac enim nocte Dominicae resurrectionis paradisus patet, nulli clauditur, nisi a seipso; nulli aperitur, nisi a Christo. |
| 8 | Ad hoc enim hodie Dominus resurrexit, ut imaginem nobis futurae resurrectionis ostenderet; et ideo hodie vitali lavacro resurgens Dei populus, ad instar resurrectionis, Ecclesiam nostram splendore nivei candoris illuminat. |
| 9 | Gratias Deo nostro agere debemus, charissimi, quod dum sancti paschae solemnitatem colimus, futurae resurrectionis speciem in renatis iam videmus. |
| 10 | Hoc itaque admoneo, dilectissimi fratres, ut quoties paschalis solemnitas venit, quicunque viri, quaecunque mulieres de sacro fonte filios spiritaliter exceperunt, cognoscant se pro ipsis fideiussores apud Deum exstitisse, et ideo semper illis sollicitudinem verae charitatis impendant, admoneant et castigent, atque corripiant, ut castitatem custodiant, virginitatem usque ad nuptias servent, a maledicto vel a periurio linguam refrenent, cantica turpia vel luxuriosa ex ore non proferant, non superbiant, non invideant, iracundiam vel odium in corde non teneant, auguria non observent, philacteria et characteres diabolicos nec sibi nec suis aliquando suspendant, praecantatores velut ministros diaboli fugiant, fidem catholicam teneant, ad ecclesiam frequentius currant, contempta verbositate, lectiones divinas attentius auribus audiant, peregrinos excipiant, et secundum quod in Scripturis constitutum est, hospitum pedes lavent, pacem et ipsi teneant, et discordes ad concordiam revocare contendant sacerdotibus et parentibus honorem et amorem verae charitatis impendant: haec ergo omnia, et his similia, filios et filias vestras admonere condecet, ut cum ipsis ad aeternam beatitudinem feliciter veniatis. |
| 11 | Nemo se circumveniat, fratres charissimi, nullus homo sibi solummodo vivat, sed, sicut frequenter suggessi, quantoscunque aliquis per exemplum sanctae vitae aedificaverit, cum tantis et pro tantis mercedem beatae retributionis accipiet; et quantiscunque exemplum malae conversationis, etiamsi illi non eum sequantur, praebuerit, pro tantis se rationem noverit redditurum, quia occasionem eis dedit mortis et causam paravit perditionis. |
| 12 | Et ideo sicut iam supra suggessi, neophytis nostris, auxiliante Domino, exemplum bonae conversationis, quantum possumus, debemus ostendere, ut non pro illorum destructione poenam recipere, sed pro aedificatione ad indulgentiam delictorum nostrorum, Domino praestante, mereamur pervenire, et gaudia aeterna possidere. |
| 13 | Amen. |