Hrabanus Maurus, Homiliae, I HOMILIAE DE FESTIS PRAECIPUIS,..., HOMILIA PRIMA. ANTE NATALEM DOMINI NOSTRI IESU CHRISTI.
| 1 | Appropinquante iam sacratissima solemnitate qua Salvator noster inter homines nasci misericorditer voluit, fratres charissimi, attentius considerate qualiter oporteat nos in adventu tantae potentiae praeparari, ut regem et Dominum nostrum laeti atque gaudentes cum gloria et laudibus mereamur suscipere, et in conspectu eius inter coetus felices sanctorum gratulabundo exsultare magis, quam ab eo, propter foeditatem nostram repulsi, inter peccatores aeternam confusionem mereri. |
| 2 | Et ideo rogo et admoneo ut, quantum valeamus, cum Dei adiutorio laboremus; ut in illo die cum sincera et pura conscientia, mundo corde et casto corpore, ad altare Domini possimus accedere, et corpus ac sanguinem eius non ad iudicium, sed ad remedium animae nostrae accipere. |
| 3 | In Christi enim corpore vita nostra consistit; ipse Dominus dixit: Nisi manducaveritis carnem filii hominis, et biberitis eius sanguinem, non habebitis vitam in vobis (Ioan. VI). |
| 4 | Mutet ergo vitam, qui vult habere vitam: nam si non mutet peccatricem vitam, ut vivat iuste, ad iudicium accipiet veram vitam, quae est corpus Christi, et magis ex ipsa corrumpitur quam sanctur, magis occiditur quam vivificetur. |
| 5 | Sic enim dixit Apostolus: Qui manducat corpus Domini et bibit sanguinem eius indigne, iudicium sibi manducat et bibit (I Cor. XI). |
| 6 | Et licet nos omni tempore bonis operibus ornatos ac splendidos esse conveniat, praecipue tamen in die Natalis Domini, sicut in Evangelio ipse dixit (Matth. V): Lucere debent hominibus opera nostra bona, ut in omnibus glorificetur Deus. |
| 7 | Perpendite, fratres: si vos rex terrenus aut quicunque potens paterfamilias ad suum natalitium invitaret, qualibus vestimentis studeretis ornati incedere, quam novis, quam nitidis, quam splendidis; quorum nec vetustas, nec vilitas, nec aliqua foeditas, oculos invitantis offenderet: tali ergo studio in quantum praevaletis, Christo auxiliante, contendite, ut diversis virtutum ornamentis animae vestrae compositae, simplicitatis gemmis et sobrietatis floribus adornatae, ad solemnitatem aeterni, id est, Natalem Domini Salvatoris, cum secura conscientia procedant: castitate nitidae, charitate splendidae, eleemosynis candidae, iustitia et humilitate fulgidae, Dei ante omnia dilectione lucidae. |
| 8 | Christus enim Dominus, si vos ita compositos Natalitium suum celebrare cognoverit, ipse per se venire et animas vestras non visitare solum, sed etiam requiescere et in perpetuum in illis dignabitur habitare, sicut scriptum est: Quia ecce ego veniam et inhabitabo et inambulabo in eis, et ipsi erunt mihi populus, et ego ero eis in Deum, dicit Dominus Deus (II Cor. VI; Isai. LII). |
| 9 | O quam felix est illa quae bonis operibus promeretur Christum hospitem et habitatorem excipere, semper laeta, semper hilaris, semper iucunda, et ab omni vitiorum horrore aliena: sicut e contrario, quam infelix est illa conscientia quae se ita malis operibus cruentavit ut in ea non Christus requiescere, sed diabolus incipiat dominari; talis anima, si medicamentum poenitentiae non cito subvenerit, a luce relinquitur, a tenebris occupatur: vacuatur dulcedine, impletur amaritudine, a morte invaditur, a vita separatur. |
| 10 | Non tamen de pietate Domini diffidat, qui talis est, nec mortifera desperatione frangatur; sed magis ad poenitentiam cito recurrat, et dum adhuc nova sunt et calent vulnera peccatorum suorum, sic sibi adhibeat lacrymarum medicamenta salubria, quia medicus noster omnipotens est et sic consuevit plagas nostras curare, ut nec cicatricum faciat vestigia remanere. |
| 11 | Tantum fidem in illum habeamus, et bonis operibus, quantum valemus, semper insistamus, et nunquam de eius misericordia desperemus. |
| 12 | Haec ergo, fratres charissimi, assidue cogitantes, qui boni sunt, cum Dei gratia contendant perseverare in operibus bonis. |
| 13 | Quia, non qui coeperit, sed qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit (Matth. X). |
| 14 | Qui vero ad eleemosynam tardos, et ad iracundiam promptos, et ad exercendam luxuriam praecipites se cognoscunt, auxiliante Domino, festinent se a malis eruere, ut quae bona sunt mereantur implere, ut cum dies iudicii advenerit, non cum impiis et peccatoribus puniantur, sed cum iustis et misericordibus pervenire ad aeterna praemia mereantur: praestante Domino nostro Iesu Christo, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat in saecula saeculorum. |
| 15 | Amen. |