| 1 | Hic, rogo, pauxillum veniens tu siste, viator, Et mea scrutare pectore dicta tuo. |
| 2 | Ut tua deque meis agnoscas fata figuris, Vertatur species ut mea sicque tua. |
| 3 | Quod nunc es, fueram famosus in orbe viator, Et quod nunc ego sum tuque futurus eris. |
| 4 | Delicias mundi casso sectabar amore, Nunc cinis et pulvis, vermibus atque cibus. |
| 5 | Quapropter potius animam curare memento Quam carnem, quoniam haec manet, illa perit. |
| 6 | Cur tibi rura paras, quam parvo cernis in antro Me tenet hic requies, sic tua parva fiet? |
| 7 | Cur Tyrio corpus inhias vestirier ostro, Quod mox esuriens pulvere vermis erit [edet]? |
| 8 | Ut flores pereunt, vento veniente minaci, Sic tua namque caro gloria tota perit. |
| 9 | Tu mihi redde vicem, lector, rogo, carminis huius, Et dic, da veniam Christe, tuo famulo. |
| 10 | Obsecro, nulla manus violet pia iura sepulcri, Personet angelica donec ab arce tuba: Qui iaces in tumulo, terrae de pulvere surge, Magnus adest Iudex millibus innumeris, Alchuuin nomen erat, sophiam mihi semper amanti, Pro quo funde preces, mente legens titulum. |