Hrabanus Maurus, De Universo, 20, CAPUT XXXI. De equis, quibus curritur.
| 1 | Quadrigae, et bigae, et trigae, et seiugae a numero equorum et iugo dicti, ex quibus quadrigas soli, bigas lunae, trigas inferis, seiugas Iovi, desultores lucifero et hespero sacraverunt. Quadrigam ideo soli iungunt, quia per quatuor tempora annus vertitur: vere, aestate, autumno, et hieme. Bigas lunae, quoniam gemino cursu cum sole contendit, sive quia die et nocte videtur: iungunt enim unum equum nigrum, alterum candidum. |
| 2 | Trigas diis inferis, quia ii per tres aetates homines ad se rapiunt, id est, per infantiam, iuventutem, atque senectam. Seiugum maximus currus currit Iovi: propter quod maximum deorum suorum eum esse credunt. Quadrigae autem in Scripturis sacris aut quatuor Evangelistae sive Evangelia intelliguntur, vel quatuor virtutes principales, hoc est, prudentia, iustitia, fortitudo, et temperantia. |
| 3 | In quibus omnium virtutum summa consistit: quae etiam hominem ad celsitudinem perfectionis provehunt et ad coeleste regnum perducunt. In his autem duo Testamenta intelliguntur, aut duo populi fidelium: ex Iudaeis videlicet et gentibus, quos auriga coelestis secundum voluntatem suam ducit: unde et Psalmista ait: Deduc me, Domine, in via tua, et ambulabo in veritate tua [Psal. LXXXV]. |