Horatius, Epistulae, 1, Epistula XX
| 1 | Vortumnum Ianumque, liber, spectare videris, |
| 2 | scilicet ut prostes Sosiorum pumice mundus. |
| 3 | Odisti clavis et grata sigilla pudico, |
| 4 | paucis ostendi gemis et communia laudas, |
| 5 | non ita nutritus. Fuge quo descendere gestis; |
| 6 | non erit emisso reditus tibi: 'Quid miser egi? |
| 7 | Quid volui? ' dices, ubi quid te laeserit; et scis |
| 8 | in breve te cogi, cum plenus languet amator. |
| 9 | Quodsi non odio peccantis desipit augur, |
| 10 | carus eris Romae donec te deserat aetas; |
| 11 | contrectatus ubi manibus sordescere volgi |
| 12 | coeperis, aut tineas pasces taciturnus inertis |
| 13 | aut fugies Uticam aut vinctus mitteris Ilerdam. |
| 14 | Ridebit monitor non exauditus, ut ille |
| 15 | qui male parentem in rupes protrusit asellum |
| 16 | iratus; quis enim invitum servare laboret? |
| 17 | Hoc quoque te manet, ut pueros elementa docentem |
| 18 | occupet extremis in vicis balba senectus. |
| 19 | Cum tibi sol tepidus pluris admoverit auris, |
| 20 | me libertino natum patre et in tenui re |
| 21 | maiores pinnas nido extendisse loqueris, |
| 22 | ut quantum generi demas, virtutibus addas; |
| 23 | me primis urbis belli placuisse domique, |
| 24 | corporis exigui, praecanum, solibus aptum, |
| 25 | irasci celerem, tamen ut placabilis essem. |
| 26 | Forte meum siquis te percontabitur aevum, |
| 27 | me quater undenos sciat implevisse Decembris |
| 28 | collegam Lepidum quo duxit Lollius anno. |