Horatius, Epistulae, 1, Epistula XV
| 1 | Quae sit hiems Veliae, quod caelum, Vala, Salerni, |
| 2 | quorum hominum regio et qualis via (nam mihi Baias |
| 3 | Musa supervacuas Antonius, et tamen illis |
| 4 | me facit invisum, gelida cum perluor unda |
| 5 | per medium frigus; sane murteta relinqui |
| 6 | dictaque cessantem nervis elidere morbum |
| 7 | sulpura contemni vicus gemit, invidus aegris |
| 8 | qui caput et stomachum supponere fontibus audent |
| 9 | Clusinis Gabiosque petunt et frigida rura. |
| 10 | Mutandus locus est et deversoria nota |
| 11 | praeteragendus equus. 'Quo tendis? Non mihi Cumas |
| 12 | est iter aut Baias', laeva stomachosus habena |
| 13 | dicet eques; sed equi frenato est auris in ore); |
| 14 | maior utrum populum frumenti copia pascat, |
| 15 | collectosne bibant imbres puteosne perennis |
| 16 | iugis aquae (nam vina nihil moror illius orae; |
| 17 | rure meo possum quidvis perferre patique; |
| 18 | ad mare cum veni, generosum et lene requiro, |
| 19 | quod curas abigat, quod cum spe divite manet |
| 20 | in venas animumque meum, quod verba ministret, |
| 21 | quod me Lucanae iuvenem commendet amicae); |
| 22 | tractus uter pluris lepores, uter educet apros, |
| 23 | utra magis piscis et echinos aequora celent, |
| 24 | pinguis ut inde domum possim Phaeaxque reverti, |
| 25 | scribere te nobis, tibi nos adcredere par est. |
| 26 | Maenius, ut tebus maternis atque paternis |
| 27 | fortiter absumptis urbanus coepit haberi |
| 28 | scurra, vagus non qui certum praesepe teneret, |
| 29 | inpransus non qui civem dinosceret hoste, |
| 30 | quaelibet in quemvis opprobria fingere saevus, |
| 31 | pernicies et tempestas barathrumque macelli, |
| 32 | quicquid quaesierat, ventri donabat avaro. |
| 33 | Hic ubi nequitiae fautoribus et timidis nil |
| 34 | aut paulum abstulerat, patinas cenabat omasi, |
| 35 | vilis et agninae, tribus ursis quod satis esset, |
| 36 | scilicet ut ventres lamna candente nepotum |
| 37 | diceret urendos correctus Bestius. Idem, |
| 38 | quicquid erat nactus praedae maioris, ubi omne |
| 39 | verterat in fumum et cinerem: 'Non hercule miror', |
| 40 | aiebat, 'si qui comedunt bona, cum sit obeso |
| 41 | nil melius turdo, nil volva pulchrius ampla'. |
| 42 | Nimirum hic ego sum; nam tuta et parvola laudo, |
| 43 | cum res deficiunt, satis inter vilia fortis; |
| 44 | verum ubi quid melius contingit et unctius, idem |
| 45 | vos sapere et solos aio bene vivere, quorum |
| 46 | conspicitur nitidis fundata pecunia villis. |