Horatius, Epistulae, 1, Epistula IX
| 1 | Septimius, Claudi, nimirum intellegit unus, |
| 2 | quanti me facias; nam cum rogat et prece cogit, |
| 3 | scilicet ut tibi se laudare et tradere coner, |
| 4 | dignum mente domoque legentis honesta Neronis, |
| 5 | munere cum fungi propioris censet amici, |
| 6 | quid possim videt ac novit me valdius ipso. |
| 7 | Multa quidem dixi cur excusatus abirem, |
| 8 | sed timui mea ne finxisse minora putarer, |
| 9 | dissimulator opis propriae, mihi commodus uni. |
| 10 | Sic ego, maioris fugiens opprobria culpae, |
| 11 | frontis ad urbanae descendi praemia. Quodsi |
| 12 | depositum laudas ob amici iussa pudorem, |
| 13 | scribe tui gregis hunc et fortem crede bonumque. |