Horatius, Epistulae, 1, Epistula VII
| 1 | Quinque dies tibi pollicitus me rure futurum, |
| 2 | Sextilem totum mendax desideror. Atqui, |
| 3 | si me vivere vis sanum recteque valentem, |
| 4 | quam mihi das aegro, dabis aegrotare timenti, |
| 5 | Maecenas, veniam, dum ficus prima calorque |
| 6 | dissignatorem decorat lictoribus atris, |
| 7 | dum pueris omnis pater et matercula pallet. |
| 8 | Officiosaque sedulitas et opella forensis |
| 9 | adducit febris et testamenta resignat. |
| 10 | Quodsi bruma nives Albanis inlinet agris, |
| 11 | ad mare descendet vates tuus et sibi parcet |
| 12 | contractusque leget; te, dulcis amice, reviset |
| 13 | cum Zephyris, si concedes, et hirundine prima. |
| 14 | Non quo more piris vesci Calaber iubet hospes |
| 15 | tu me fecisti locupletem. 'Vescere, sodes. ' |
| 16 | 'Iam satis est. ' 'At tu, quantum vis, tolle. ' 'Benigne.' |
| 17 | 'Non invisa feres pueris munuscula parvis.' |
| 18 | 'Tam teneor dono quam si dimittar onustus.' |
| 19 | 'Ut libet; haec porcis hodie comedenda relinques.' |
| 20 | Prodigus et stultus donat quae spernit et odit; |
| 21 | haec seges ingratos tulit et feret omnibus annis. |
| 22 | Vir bonus et sapiens dignis ait esse paratus, |
| 23 | nec tamen ignorat quid distent aera lupinis; |
| 24 | dignum praestabo me etiam pro laude merentis. |
| 25 | Quodsi me noles usquam discedere, reddes |
| 26 | forte latus, nigros angusta fronte capillos, |
| 27 | reddes dulce loqui, reddes ridere decorum et |
| 28 | inter vina fugam Cinarae maerere protervae. |
| 29 | Forte per angustam tenuis volpecula rimam |
| 30 | repserat in cumeram frumenti, pastaque rursus |
| 31 | ire foras pleno tendebat corpore frustra; |
| 32 | cui mustela procul: 'Si vis' ait 'effugere istinc, |
| 33 | macra cavum repetes artum, quem macra subisti.' |
| 34 | Hac ego si compellor imagine, cuncta resigno; |
| 35 | nec somnum plebis laudo satur altilium nec |
| 36 | otia divitiis Arabum liberrima muto. |
| 37 | Saepe verecundum laudasti rexque paterque |
| 38 | audisti coram nec verbo parcius absens; |
| 39 | inspice si possum donata reponere laetus. |
| 40 | Haud male Telemachus, proles patientis Ulixei: |
| 41 | 'Non est aptus equis Ithace locus, ut neque planis |
| 42 | porrectus spatiis nec multae prodigus herbae; |
| 43 | Atride, magis apta tibi tua dona relinquam.' |
| 44 | Parvum parva decent; mihi iam non regia Roma, |
| 45 | sed uacuum Tibur placet aut inbelle Tarentum. |
| 46 | Strenuus et fortis causisque Philippus agendis |
| 47 | clarus, ab officiis octavam circite horam |
| 48 | dum redit atque foro nimium distare Carinas |
| 49 | iam grandis natu queritur, conspexit, ut aiunt, |
| 50 | adrasum quendam vacua tonsoris in umbra |
| 51 | cultello proprios purgantem leniter unguis. |
| 52 | 'Demetri', (puer hic non laeve iussa Philippi |
| 53 | accipiebat) 'abi, quaere et refer, unde domo, quis, |
| 54 | cuius fortunae, quo sit patre quove patrono.' |
| 55 | It, redit et narrat Volteium nomine Menam, |
| 56 | praeconem, tenui censu, sine crimine, notum |
| 57 | et properare loco et cessare, et quaerere et uti, |
| 58 | gaudentem parvisque sodalibus et lare certo |
| 59 | et ludis et post decisa negotia Campo. |
| 60 | 'Scitari libet ex ipso quodcumque refers; dic |
| 61 | ad cenam veniat. ' Non sane credere Mena, |
| 62 | mirari secum tacitus. Quid multa? 'Benigne,' |
| 63 | respondet. 'Neget ille mihi? ' 'Negat improbus et te |
| 64 | neglegit aut horret. ' Volteium mane Philippus |
| 65 | vilia vendentem tunicato scruta popello |
| 66 | occupat et saluere iubet prior; ille Philippo |
| 67 | excusare laborem et mercennaria vincla, |
| 68 | quod non mane domum venisset, denique quod non |
| 69 | providisset eum. 'Sic ignovisse putato |
| 70 | me tibi, si cenas hodie mecum. ' 'Ut libet. ' 'Ergo |
| 71 | post nonam venies; nunc i, rem strenuus auge.' |
| 72 | Ut ventum ad cenam est, dicenda tacenda locutus |
| 73 | tandem dormitum dimittitur. Hic ubi saepe |
| 74 | occultum visus decurrere piscis ad hamum, |
| 75 | mane cliens et iam certus conviva, iubetur |
| 76 | rura suburbana indictis comes ire Latinis. |
| 77 | Impositus mannis arvum caelumque Sabinum |
| 78 | non cessat laudare. Videt ridetque Philippus, |
| 79 | et sibi dum requiem, dum risus undique quaerit, |
| 80 | dum septem donat sestertia, mutua septem |
| 81 | promittit, persuadet uti mercetur agellum. |
| 82 | Mercatur. Ne te longis ambagibus ultra |
| 83 | quam satis est morer, ex nitido fit rusticus atque |
| 84 | sulcos et vineta crepat mera, praeparat ulmos, |
| 85 | inmoritur studiis et amore senescit habendi. |
| 86 | Verum ubi oves furto, morbo periere capellae, |
| 87 | spem mentita seges, bos est enectus arando, |
| 88 | offensu damnis media de nocte caballum |
| 89 | arripit iratusque Philippi tendit ad aedis. |
| 90 | Quem simul aspexit scabrum intonsumque Philippus: |
| 91 | 'Durus' ait, 'Voltei, nimis attentusque videris |
| 92 | esse mihi. ' 'Pol, me miserum, patrone, vocares, |
| 93 | si velles' inquit 'verum mihi ponere nomen. |
| 94 | Quod te per Genium dextramque deosque Penatis |
| 95 | obsecro et obtestor, vitae me redde priori.' |
| 96 | Qui semel aspexit quantum dimissa petitis |
| 97 | praestent, mature redeat repetatque relicta. |
| 98 | Metiri se quemque suo modulo ad pede verum est. |