Horatius, Carmina, 4, XII
| 1 | Iam veris comites, quae mare temperant, |
| 2 | impellunt animae lintea Thraciae, |
| 3 | iam nec prata rigent, nec fluvii strepunt |
| 4 | hiberna nive turgidi. |
| 5 | Nidum ponit, Ityn flebiliter gemens, |
| 6 | infelix avis et Cecropiae domus |
| 7 | aeternum obprobrium, quod male barbaras |
| 8 | regum est ulta libidines. |
| 9 | Dicunt in tenero gramine pinguium |
| 10 | custodes ovium carmina fistula |
| 11 | delectantque deum, cui pecus et nigri |
| 12 | colles Arcadiae placent. |
| 13 | Adduxere sitim tempora, Vergili; |
| 14 | sed pressum Calibus ducere Liberum |
| 15 | si gestis, iuvenum nobilium cliens, |
| 16 | nardo vina merebere. |
| 17 | Nardi parvus onyx eliciet cadum, |
| 18 | qui nunc Sulpiciis accubat horreis, |
| 19 | spes donare novas largus amaraque |
| 20 | curarum eluere efficax. |
| 21 | Ad quae si properas gaudia, cum tua |
| 22 | velox merce veni; non ego te meis |
| 23 | inmunem meditor tinguere poculis, |
| 24 | plena dives ut in domo. |
| 25 | Verum pone moras et studium lucri, |
| 26 | nigrorumque memor, dum licet, ignium |
| 27 | misce stultitiam consiliis brevem: |
| 28 | dulce est desipere in loco. |