Horatius, Carmina, 4, V
| 1 | Divis orte bonis, optume Romulae |
| 2 | custos gentis, abes iam nimium diu; |
| 3 | maturum reditum pollicitus patrum |
| 4 | sancto consilio redi. |
| 5 | Lucem redde tuae, dux bone, patriae; |
| 6 | instar veris enim voltus ubi tuus |
| 7 | adfulsit populo, gratior it dies |
| 8 | et soles melius nitent. |
| 9 | Ut mater iuvenem, quem Notus invido |
| 10 | flatu Carpathii trans maris aequora |
| 11 | cunctantem spatio longius annuo |
| 12 | dulci distinet a domo, |
| 13 | votis omnibusque et precibus vocat, |
| 14 | curvo nec faciem litore dimovet, |
| 15 | sic desideriis icta fedelibus |
| 16 | quaerit patria Caesarem. |
| 17 | Tutus bos etenim rura perambulat, |
| 18 | nutrit rura Ceres almaque Faustitas, |
| 19 | pacatum volitant per mare navitae, |
| 20 | culpari metuit fides, |
| 21 | nullis polluitur casta domus stupris, |
| 22 | mos et lex maculosum edomuit nefas, |
| 23 | laudantur simili prole puerperae, |
| 24 | culpam poena premit comes. |
| 25 | Quis Parthum paveat, quis gelidum Scythen, |
| 26 | quis Germania quos horrida parturit |
| 27 | fetus incolumi Caesare? Quis ferae |
| 28 | bellum curet Hiberiae? |
| 29 | Condit quisque diem collibus in suis |
| 30 | et vitem viduas ducit ad arbores; |
| 31 | hinc ad vina redit laetus et alteris |
| 32 | te mensis adhibet deum; |
| 33 | te multa prece, te prosequitur mero |
| 34 | defuso pateris et Laribus tuum |
| 35 | miscet numen, uti Graecia Castoris |
| 36 | et magni memor Herculis. |
| 37 | Longas o utinam, dux bone, ferias |
| 38 | praestes Hesperiae! dicimus integro |
| 39 | sicco mane die, dicimus uvidi, |
| 40 | cum sol Oceano subest. |